حافظ طمع مبر ز عنایت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو

#حافظ

○

عشق را نمیشه به کسی درس داد و گفت چیه، باید تو دل خود آدم باشه.

گمونم عشق اونه که بتونی یک نفر دیگر را از خودت بیشتر دوست داشته باشی.
آیا تا حالا شده که دیگری را از خودت بیشتر دوست داشته باشی؟

✍#صادق_چوبک
📕 "سنگ صبور"
🍏🍎🍃

●

(حتا موهایم هم می‌دانند که پایان شب سیه سپید است!)

کسی که با کلمات، کاریکاتور می‌کشید

۱۵ مرداد درگذشت پرویز_شاپور
پدر کاریکلماتور در ایران 🕊


🍏🍎🍃

اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم، قفسی به بزرگی آسمان می‌سازم.

#پرويز_شاپور
#كاريكلماتور
🍏🍎🍃

زندگی بدون آب از گلوی ماهی پایین نمی‌رود.

#پرويز_شاپور
#كاريكلماتور

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#بانو_مرجان
🎼#قطره ها
✍ محمدعلی بهمنی
آهنگساز: صادق نوجوکی
تنظیم کننده: ناصر چشم آذر
-------------------
هر چه گفتم
جملگی از عشق خاست
جز حدیثِ عشق
گفتن دل نخواست

حشمتِ این عشق
از فرزانگی ست
عشقِ بی فرزانگی
دیوانگی ست

✍#هوشنگ_ابتهاج
🍏🍎🍃

○

خواب دیدم؛
آسمان خون گریه می کرد
و دشت خشک ناباور
پر از گلبوته های سرخ خونین بود

خواب دیدم؛
تندری زد زمین لرزید
و صدها... گور بی صورت
هویدا شد
بال هایِ پوپکی در باد
پر پر شد
و دستان گنه آلوده ی صیاد را
دیدم... بال پرواز
هزاران قمری ی معصوم را می چید

خواب دیدم؛
گیسوان شاپرک ها
ریسمانی شد
بر گلوی شمع های بر سر دار

خواب دیدم؛
دهان دشت گندمزار بی دندان،
می خندید؛ بر تنور خسته ی
بی آتش و بی نان؛
و دستان خمودِ کودکی
گنداب ها را
زیر و رو می کرد
برای فدیه جان؛ برای لقمه ای نان؛
و بوی عفن زالوهای خون آشام
تمام‌شهر را پر کرد

چنان دلسنگ، خونِ کفتران و
و آهوان را بر زمین می ریخت
             
آسمان؛ خون گریه می کرد
زمین خونابه ها را
پای هر لاله... زیرِ
بوته ی محبوبه ی عریانِ شب؛
در کنام یاسمن های
درونِ گورهای سرد و در قلبِ
خونین شقایق هایِ پر پر
با دو چشم اشکبار چوبه هایِ دار

با دهانِ بازِ ابلیس؛
بیادِ سجده بر آدم؛ شرمگینانه
قی می کرد
آسمان؛  خون گریه می کرد
زمین چون کودکی بی مادر و
بی شیر ضجه می زد؛
ناله می کرد

"آسمان خون گریه می کرد"
"زمین هم" ...


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق۱۰
🍏🍎🍃

دلا از غصه سیاس
آخه پس خونه‌ی خورشید کجاس؟

 
قفله؟ وازش می‌کنیم!
قهره؟ نازش می‌کنیم!
می‌کِشیم منتِشو
می‌خریم همتِشو!.....



پی نوشت : قصه "دخترای ننه دریا"
روایتی عامیانه از #احمد_شاملو
با صدای خود شاعر 🕊

●

من حسینم! پناهی‌ام!
خودمو می‌بینم، خودمو می‌شنفم،
خودمو فکر می‌کنم... تا هستم جهان ارثیة بابامه!
سلاماش! همة عشقاش! همة درداش، تنهاییاش...
وقتی هم نبودم، مال شما!
اگه دوست داری با من ببین، یا بذار باهات ببینم!
با من بگو، یا بذار با تو بگم!
سلامامونو، عشقامونو، دردامونو، تنهاییامونو... ها...!


#حسین_پناهی 🕊
#نمی‌دانم‌ها

🍏🍎🍃