🎼❤️🎼



صبح؛
چشم های خیس خداست!
که در سوگ شب های بی رویا

و در رثای سرخِ
بال های سوخته ی‌ شاپرک ها
تمام شب را... نخوابیده ...


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق


🍏🍎🍃

لبت صریح ترین آیه ی شکوفایی است
و چشم هایت شعر سیاه گویایی است

چه چیز داری با خویشتن که دیدارت
چو قله های مه آلود محو و رویایی است؟

چگونه وصف کنم هیات غریب تو را
که در کمال ظرافت کمال والایی است!

تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است!

نمیشود به فراموشیت سپرد و گذشت
چنین که یاد تو زود آشنا و هرجاییست!

مجال بوسه به لب های خویشتن بدهیم
که این بلیغ ترین مبحث شناسایی است!

✍#حسین_منزوی
🎤#بهروز_ رضوی
🍏🍎🍃

●

قصه‌ی «بر دار كردن منصور حلاج» از «تذكرة‌الاولیاء» #عطار_نيشابوری

گفت: دنيا بگذاشتن زهد نفس است، آخرت بگذاشتن زهد دل و ترك خود گفتن زهد جان.
نقل است كه پرسیدند از صبر، گفت: آن است كه دست و پاى برند و از دار آویزند و عجب آنكه این همه با او کردند.

#تذکرة‌_الاولیاء
#عطار_نیشابوری
#منصور_حلاج
🎤#رشید_کاکاوند

🍏🍎🍃

هر روز یک غزل با حافظ
----------------------

خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هست
خوشا وقت قبای می فروشان

در این صوفی‌وشان دَردی ندیدم
که صافی باد عیش دُردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری
گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشین
چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غَبْن این سالوسیان بین
صُراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش
که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

🍏🍎🍃

خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هست
خوشا وقت قبای می فروشان

#حافظ

در این صوفی‌وشان دَردی ندیدم
که صافی باد عیش دُردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری
گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

#حافظ

چو مستم کرده‌ای مستور منشین
چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غَبْن این سالوسیان بین
صُراحی خون‌دل و بربط خروشان

#حافظ

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش
که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

#حافظ

●

گفت آن یار کز او گشت سرِ دار بلند
جُرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد.

📕 #حافظ

در سراسر دیوان حافظ، کمتر پیش می‌آید که او به صراحت از شخصی تاریخی یاد کند؛
اما منصور حلاج برایش فراتر از یک انسان است — نشانه‌ای از شهامتِ گفتن حقیقت.

منصور گفت: «انا الحق»، یعنی «خدا در من است» —
و برای همین جمله، به دار کشیده شد.
او باور داشت که حقیقت، بیرون از انسان نیست.

برای حافظ، منصور نماد انسانی‌ست که از مرز ترس گذشته است.
از آن رو، خود را در او می‌بیند.

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بَر دارند
بدین درگاه حافظ را چو می‌خوانند، می‌رانند.

حافظ خود را هم‌سرنوشت با منصور می‌داند:
هر دو در پی حقیقت‌اند، و هر دو از درگاه قدرت رانده می‌شوند.
برای او، حقیقت بهایی دارد .

📕 در هوای حافظ
👤#منصور_حلاج
🍏🍎🍃