○

در راه عشق
دیری‌ست ،غم بی‌شمار دارم
تقدیر سنگ و قلبی آیینه‌وار دارم

بی وقفه در
گریز است، خواب از نگاه خیسم
سیلی ز دیده امشب بی اختیار دارم

از حسرت جدایی کو صبر و کو قراری
با یاد دوست قول و با غم قرار دارم

در پیشگاه مهتاب، در کوره‌راه مستی
جامی به قصد ساقی،
جسمی خمار دارم

مانند کرم شبتاب با کوله‌باری از غم
عمری‌ست دردِ دلها با شام تار دارم

هر روز
تا به فردا مقصود من تو هستی
راهی دراز در پیش، عزم گذار دارم

در خلوتم
کسی نیست جز یاد غم گساران
عشق وجود خوبان را یادگار  دارم

✍#داود_فخری
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


بال هایِ
فرشتگان زخمی ست
آفتاب را؛
به آغوشِ صبح
دعوت کن ؛

بگذار خورشید
از پشت ابرِهایِ تیره یِ
معرفت؛ عاشقانه بتابد

و قلب آبیِ آفتابگردان ها؛
طلیعه دار میعادگهِ عشق باشد!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را
با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود

هر گنجِ سعادت که خدا داد به حافظ
از یُمنِ دعایِ شب و وِردِ سَحَری بود

حضرت#حافظ
🍏🍎🍃

○

پیوندِ جان جداشدنی نیست ماهِ من
تن نیستی که جان دهم و وارهانمت!

یک شب به رغمِ صبح  به زندانِ من بتاب
تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت!

✍#شهریار
🍏🍎🍃

هر روز یک غزل از حافظ
-----------------------
فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان
لَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان

آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَد
گو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان

ای که طَبیبِ خَسته‌ای، رویِ زَبان مَن بِبین
کـاین دَم و دودِ سینه‌ام، بارِ دل اَست بَر زَبان

گرچه تَبِ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفت
همچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان

حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطن
چَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُده‌ست و ناتَوان

بازنِشانْ حَرارَتَم زِ آبِ دو دیده و ببین
نَبضِ مَرا که می‌دَهَد هیچ زِ زندگی نِشان

آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَست
شیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟

حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم
تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان

🍏🍎🍃

درود ها و مهر دوستانم عصرتان شاد و دلپذیر لحظه لحظه های حضورتان به ترنم خوش عشق و زندگی 💖☕️🍰

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان
لَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان

آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَد
گو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان

#حافظ

ای که طَبیبِ خَسته‌ای، رویِ زَبان مَن بِبین
کـاین دَم و دودِ سینه‌ام، بارِ دل اَست بَر زَبان

گرچه تَبِ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفت
همچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان

#حافظ

حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطن
چَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُده‌ست و ناتَوان

بازنِشانْ حَرارَتَم زِ آبِ دو دیده و ببین
نَبضِ مَرا که می‌دَهَد هیچ زِ زندگی نِشان

#حافظ

آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَست
شیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟

حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم
تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان

#حافظ