🎼❤️🎼






دستم را بگیر
مرا تا چشم های خیس
آینه بدرقه کن ؛

بگذار تا میلاد خجسته یِ نور
چشم های تو
تبلّور ابدیّت عشق باشد...!


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

زیبایی‌ات را دوست دارم و تازه عاشق آنچه در وجودت جاودانه و تا ابد گرانبهاست شده‌ام: عشق به دل و جانت را.

زیبایی را می‌توان در ساعتی دریافت و دوست داشت و به همان سرعت از آن دست کشید. امّا عشق به دل و جان را باید آموخت.

📕 عشق و نفرت
✍ #ویلیام_ال_شایرر
🍏🍎🍃

○


هیچ‌کسی که حرف وجدانش را گوش کرده اشتباه نمی‌کند عالیجناب. ممکن است تبعاتش مطابق نیَّت و میل ما نباشد. شاید در طول زمان ثابت شود که خطا بوده است. امّا معنایش این نیست که اشتباه کرده‌اید.

تنها راهنمای کارهای آدمی برای ابد وجدان اوست. چون در وجدان است که واضح‌تر از هر جای دیگر صدای خداوند را می‌شنویم.

📕 مجمع سری
✍ #رابرت_هریس
🍏🍎🍃

○

هیچ وقت در مورد هیچ چیز نمیتونی کاملا مطمئن باشی. فقط باید شجاعتشو داشته باشی تا اون کاری رو که فکر میکنی درسته انجام بدی.

ممکنه بعدها بفهمی که اشتباه کردی ولی لااقل آنچه را که فکر میکردی درسته انجام دادی و این مهمه.

📕شور_زندگی
✍🏻 #ایروینگ_استون
🍏🍎🍃

📕✨📕

📕 عاشق خودت باش
✍ سارا_ماریا
قسمت/ دوم




کتاب عاشق خودت باش! نوشتۀ سارا ماریا، برای تمام کسانی است که دوست دارند به زندگی پر‌بارتری دست یابند


🍏🍎🍃

○

زيباترين زن زندگى‌ام را امروز ديدم. با او قرارى در خيابان داشتم و وقتى كه نشست، وقتى كه انحناهاى طبيعى تنش نيمكت سنگى را مثل رودى آرام لمس كردند، با چشم‌هاى كنجكاوش نگاهم كرد. بى‌مضايقه زن بود.
پيكرى رنسانسى و فربه داشت و اين ناهمخوانى‌اش با جريان روز، جذابش مى‌كرد.
كتاب‌خوانده و دانا، قشنگ حرف مى‌زد و صلحى با جهان داشت.
او هيج شبيه عكس‌هاى روى مجله‌هاى مد نبود.
چيزى بود كه دوست داشت باشد،
دوست داشت در قهوه‌اش شكر زياد بريزد و سالادش را با نمک بخورد.
زير چانه‌اش چروک‌هايى ريز داشت و در تمام آن مدت، شكم بعد از زايمان بزرگ شده‌اش را مخفى نكرد.
خوب ديده بود و خوب خوانده بود و تبليغات گسترده‌ى چگونه لاغر شويم و چگونه چروک زير چشم‌ها را مخفى كنيم، گولش نزده بودند
او در انتهايى‌ترين روزهاى چهل سالگى، پذيرفته بود كه هزار بار شكست خورده و نمرده: خودم كردم، خودم.
مجموعه‌ى زيبايي‌هاى طبيعى انسان.
بعد، راه رفتيم. شاد بود و از خنديدن نمى‌ترسيد. بلند مى‌خنديد و صداى زنانه‌ى محكمش، مى‌پيچيد همه‌جا.
گرتا گاربو نبود،
مارلنه ديتريش نبود،
جين فوندا نبود،
اليزابتتيلور و جينسيبرگ نبود؛
خودش بود.
خودش را پيدا كرده بود و همچنان كه قدم مى‌زد، سنگ‌هايى را برمى‌داشت كه مجسمه بسازد.
او همان زن كميابی‌ست كه از ياد رفته. او همان زنيست كه قرن‌هاست كم پيدا شده و جايش را روبوت‌های كم هوش گرفته‌اند. او از جايي در همان رنسانس ديگر تكثير نشده. اين است كه دور از اجتماع ظاهربينی‌های مفرط، در جنگل‌های خلوت قدم می‌زند و می‌داند كه كيست و چه می‌خواهد. اوست كه وزن می‌دهد به جهان.
زيبايی شبيه آن چيز مبالغه‌آميزی كه ما تصور می‌كنيم نيست.

زیباترین زن زندگی ام
✍ # رولان_بارت
🍏🍎🍃