🎼❤️🎼

🗣هژیر_ مهر_افروز
✍#هما_میرافشار 🕊


عاشق نشدی زاهد، دیوانه چه می دانی؟ در شعله نرقصیدی، پروانه چه می دانی؟ ; یک سلسله دیوانه، افسون نگاه او. ای غافل! از آن جادو، افسانه چه می دانی...

🍏🍎🍃

●

ایران از پای نمی‌اُفتد،
می‌تپد و چون قُقنوس از خاکستر خود برمی‌خیزد؛
مانندِ دُلفین جَست می‌زند و پیدا می‌شود و نهان می‌شود،
و باز از نو پدیدار. هر کجا که گمان کنید که نیست، درست همانجا هست، در هر لباس، هر سیما، چه در زربفت و چه در کرباس،
چه گویا و چه خاموش.

هزاران هزار صدا در خرابه‌هایِ تو پیچید که:
«دیوان آمد، دیوان آمد!»
این صدا در خرابه‌هایِ دیگر نیز پیچیده‌ است و گوشِ روزگار با آن آشناست؛
ولی دیوان می‌آیند و می‌روند،
غولان می‌آیند و می‌روند،
دوالپایان پاورچین پاورچین می‌گذرند، و آن روندهٔ بزرگ که ایران نام دارد، می‌ماند.


#محمد‌علی_اسلامی_ندوشن
🍏🍎🍃

○

مهربانی‌ات را
با گل ها در میان بگذار،
با سنگ ها
با رودی که می‌رود،
مهربانی‌ات را
با جنگ در میان بگذار،
صدای تو چشمه‌ای خواهد شد
و انسان را با انسان
آشتی خواهد داد...!


✍#غلامرضا_بروسان
🍏🍎🍃

○

⭕️چرا نقاشی‌های ایرانی سایه ندارند؟
​
برخلاف هنر غرب که سعی می‌کرد «دنیای مادی» و واقعی را نشان دهد، نگارگر ایرانی (مثل کمال‌الدین بهزاد) به دنبال نمایش «عالم مُثال» یا دنیای معنوی بود. در این دنیا، زمان و مکان مطرح نیست، به همین دلیل در مینیاتورها نور از یک سمت نمی‌تابد و سایه وجود ندارد. همه چیز در اوج درخشش و وضوح است. همچنین از «پرسپکتیو مقامی» استفاده می‌شد؛ یعنی هر کس مقام بالاتری داشت، در صفحه بزرگتر یا بالاتر کشیده می‌شد، نه اینکه چون نزدیک‌تر است بزرگتر باشد.
​نکته کلیدی: رنگ لاجوردی و طلایی در نگارگری ایرانی نماد آسمان و عالم معنا هستند.

👤#رویین پاکباز (نقاش ایرانی)

🍏🍎🍃

غزل شماره ۳۵۱/ حافظ
----------------------
حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم
من لافِ عقل می‌زنم، این کار کِی کنم

مطرب کجاست تا همه محصولِ زهد و عِلم
در کارِ چنگ و بَربَط و آوازِ نِی کُنَم

از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم

کِی بود در زمانه وفا؟ جامِ مِی بیار
تا من حکایتِ جم و کاووسِ کِی کنم

از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشر
با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم

کو پیک صبح؟ تا گله‌های شبِ فِراق
با آن خجسته طالعِ فرخنده پِی کنم

این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست
روزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم
🍏🍎🍃

کو پیک صبح؟ تا گله‌های شبِ فِراق
با آن خجسته طالعِ فرخنده پِی کنم

این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست
روزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم

#حافظ

از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشر
با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم

#حافظ

🎼❤️🎼



با دست رعشه دار
چو شبنم در اين چمن
دامان آفتاب مكرر گرفته ايم

باور كه مي كند كه در اين بحر چون حباب
سر داده ايم و زندگي از سر گرفته ايم؟

#صائب_تبریزی
🍏🍎🍃

○

من از جنگ‌ نمی ترسم؛
من از دنیای بعد از مرگ نمی ترسم

من از افتادن یک برگ... می ترسم
من از آدم نماهای
بدون چهره ی دلسنگ می ترسم

من از جنگ‌ نمی ترسم؛
من از دنیای بعد از مرگ نمی ترسم

من از این کوچه های خالی ِ
دلتنگ می ترسم؛
"من... از آدمک های
اسیر نام و نان و ننگ می ترسم"


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق۱۱
🍏🍎🍃

●

ایتالو کالوینو (به ایتالیایی: Italo Calvino) (زاده ی ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳ - درگذشته ی ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۵) نویسنده ی رمان و داستان کوتاه ایتالیایی است. وی سبک ادبی خاص خود را داشت که می توان آن را سوررئال یا پست مدرن توصیف کرد. سه گانه ی «نیاکان ما» (شامل شوالیه ناموجود، ویکنت شقه شده و بارون درخت نشین) و شهرهای نامرئی و شش یادداشت برای هزاره ی بعدی از تحسین شده ترین آثار او هستند. وی را یکی از مهم ترین نویسندگان ایتالیایی قرن بیستم می دانند

🍏🍎🍃