●

ایتالو کالوینو (به ایتالیایی: Italo Calvino) (زاده ی ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳ - درگذشته ی ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۵) نویسنده ی رمان و داستان کوتاه ایتالیایی است. وی سبک ادبی خاص خود را داشت که می توان آن را سوررئال یا پست مدرن توصیف کرد. سه گانه ی «نیاکان ما» (شامل شوالیه ناموجود، ویکنت شقه شده و بارون درخت نشین) و شهرهای نامرئی و شش یادداشت برای هزاره ی بعدی از تحسین شده ترین آثار او هستند. وی را یکی از مهم ترین نویسندگان ایتالیایی قرن بیستم می دانند

🍏🍎🍃

📕✨📕

📕 #بارون_درخت_نشین
✍ #ایتالو_کالوینو
🎤 آرمان_ سلطان_ زاده
▪️بخش /20

برای بهتر دیدن زمین، باید کمی از آن فاصله گرفت.


🍏🍎🍃

❌❌

افسوس که کارِ پخته خامان دارند
اسبابِ تمامْ ناتمامان دارند

آن‌ها که به بندگی نمی‌شایستند
امروز کنیزک و غلامان دارند

رباعیات✅ باباافضل کاشانی، دست‌نویس شمارهٔ ۵۵۰۱، کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی.

❌⭕️از"شیخ بهایی" نیست❌

🍏🍎🍃

َ○

روزی که برفتند
حریفان پیِ هر کار
زاهد سوی مسجد شد
و من جانب خَمّار

من یار طلب کردم
و او جلوه‌گهِ یار
حاجی به رهِ کعبه
و من طالبِ دیدار

او خانه همی جوید و
من صاحبِ خانه

✍# شیخ_ بهایی
🍏🍎🍃

.
با عشق...
جهان بهشت می شود ...❤️

●

غلامحسین بنان بدون شک از موثرترین چهره‌های موثر در موسیقی کلاسیک ایران به شمار می‌رود که در ذهن مردم با تصنیف «الهه ناز» و سرود «ای ایران» تداعی می‌شود. وی بنیان‌گذار انجمن موسیقی ایران و نخستین خواننده ایرانی آشنا با خط بین‌المللی موسیقی (نُت) است.

غلامحسین بنان ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران متولد شد. پدرش کریم‌خان بنان‌الدوله نوری و مادرش دختر شاهزاده رکن‌الدوله برادر ناصرالدین شاه بود.

وی از ۶ سالگی به خوانندگی و نوازندگی ارگ و پیانو پرداخت و در این راه از راهنمایی‌های مادرش که پیانو را بسیار خوب می‌نواخت، بهره‌ها گرفت.

بنان به گفته خودش، فعالیت حرفه‌ای‌ را در ۱۳۰۶ خورشیدی آغاز کرد و فقط در جلسات خصوصی و در حضور دوستان و آشنایان به صورت حرفه‌ای آواز می‌خواند اما در نهایت وارد رادیو شد و با همکاری هنرمندانی چون روح‌الله خالقی صدایش را از طریق رادیو تهران به گوش مردم رساند.
غلامحسین بنان در غروب ۸ اسفند ۱۳۶۴ خورشیدی، در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و برخلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در دهم اسفند، در امام‌زاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
سالروزسفرش گرامی 🕊
🍏🍎🍃

.

شب از اندوه لبریز است؛
در وحشت از
سایه های تکیده بر دیوار
وقتی گلوی پنجره بسته است؛
و صدای پای داروغه های مست؛
خواب را
از چشمان مردم شهر دزدیده...

مرا تا تنهاترین کوپه؛ بدرقه کن؛
تا انتهای شب... راهی نیست...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


مَده گر
عاقلی بیهوده پندم...

🗣#بنان
✍#رضا_براهنی

چگونه جهان به غربتِ ابدی
دوباره عادت خواهد کرد
اگر تو را نبیند ...


🍏🍎🍃

●

"Our biggest regrets are the chances we didn’t take".

بزرگترين حسرت هاى ما، فرصت‌هاى از دست رفته مونه.

🍏🍎🍃

●

در پیاده‌رو، انبوه جمعیت به هر سو روان است. جمعیت، گاه آرام وگاه عجول، برای خود راه باز می‌کند .... این جمعیت انبوه را در تصویرهای حاکی از سعادت امروزی هم می‌بینم، در نحوه‌ی با هم راه رفتنشان بی‌آنکه تماسی داشته باشند، در تنها بودنِ هر یک در میان جمع، در ظاهر عاری از سعادت، عاری از اندوه و عاری از کنجکاوی، با آن قدم برداشتن‌شان بی‌هیچ نشانی از راه رفتن، بی هیچ رغبتی به راه رفتن، غرض فقط به جلو رفتن است، چه این سو و چه سوی دیگر، انبوهی از با همانِ تنهایان، جمعیتی که هر فردش وقتی با خود و در خود باشد تنها نیست، در میان جمع اما همیشه تنهاست!

مارگاریت دوراس
🍏🍎🍃