🎼❤️🎼



چقدر باید ببارم
تا بهار قدم هایت سبز شود؛

و بر دشت سینه ام
گل های آفتابگردان بروید!


#فرح_فریماااا_معمای_عشق

🍏🍎🍃

○

مگذر از من ای که در راه تو
از هستی گذشتم
با خیال چشم مستت
از می و مستی گذشتم

 دامن گلچین پر از گل بود از
باغ حضورت
من چو باد صبح از آنجا با
تهی دستی گذشتم...


✍استاد#شفیعی_کدکنی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#مجید_وحید
✍#عبدالرحمن_جامی
--------------------------
یافتن تو،
بزرگ‌ ترین پیروزی
زندگی من بود ،
این را به تو تنها
اعتراف نمی‌ کنم،
بلکه با صدای بلند،
با فریاد همه‌ جا گفته‌ام…!!

#احمد_شاملو

گفت مشق نام لیلی می کنم
خاطر دل را تسلی می کنم...
🍏🍎🍃

دل ویرانه...
عمارت کردن، خوش‌تر از کاخ بر‌افروختن است.

# پروین_ اعتصامی
🍏🍎🍃

○
شاید از شدتِ جستجوست
که چیزی پیدا نمی‌کنی ..

👤#هرمان_هسه
🍏🍎🍃

○

‏در گذر سالیان هر انسانی مجبور می‌شود بار فزاینده‌ی حافظه‌اش را تحمل کند. من زیر دو بار که گاه درهم می‌آمیختند دست‌و‌پا می‌زدم،
بار خودم و آن بار ناگفتنی دیگر...

-#خورخه_لوئیس_بورخس
🍏🍎🍃

●

دلا رمز حیات
از غنچه دریاب
حقیقت در مجازش
بی‌حجاب است

ز خاک تیره می‌روید ولیکن
نگاهش بر شعاع آفتاب است

گرامیداشت سالروز در گذشت محمد اقبال لاهوری‌» (۱۲۹۴-۱۳۵۷ق‌/۱۸۷۷-۱۹۳۸م‌)، شاعر، متفکر، فیلسوف و سیاست‌مدار مسلمان پاکستانی در قرن چهاردهم قمری بود. او سعی داشت که در قالب شعر و نوشتن مقالات و ایراد سخنرانی‌ها، مسلمانان هند و پاکستان را به ارزش‌ها و مواریث معنوی خود آگاه گرداند و آنان را برای کسب آزادی و استقلال و بازیافت هویت تاریخی و فرهنگی خود آماده سازد.
او در سال ۱۲۵۶ شمسی در یک خانواده متدین در شهر سیالکوت پاکستان به دنیا آمد
پدرش بازرگان بود و اجدادش همه از برهمنان کشمیر بودند که در قرن هفدهم به دین اسلام گرویدند

محمد تحصیلات خود را با قرآن در یکی از مساجد زادگاهش شروع کرد و بعد از اتمام دوره مکتب برای گذران دوره‌های ابتدائی و متوسطه به کالج رفت.

وی در کالج مورد توجه یکی از معلمانش به نام مولانا میر حسین قرار گرفت، که ایشان هر چند مخالف با شعر گفتن جوانان بود، خودش اقبال را تشویق به سرودن کرد.

در اواخر عمر یعنی به سال 1933 از دانشگاه پنجاب موفق به دریافت دکتری افتخاری گردید.
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ《263》
📖 هر روز یک غزل از حافظ
----------------------
بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز
خروش و وِلوِله در جانِ شیخ و شاب انداز

مرا به کَشتیِ باده درافکن ای ساقی
که گفته‌اند نِکویی کن و در آب انداز

ز کویِ میکده برگشته‌ام ز راهِ خَطا
مرا دِگَر ز کَرَم با رَهِ صواب انداز

بیار زان مِی گلرنگِ مشک بو جامی
شرارِ رَشک و حسد در دلِ گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن
نظر بر این دلِ سرگشتهٔ خراب انداز

به نیمْ شب اَگَرَت آفتاب می‌باید
ز رویِ دخترِ گُلْچِهرِ رَز نقاب انداز

مَهِل که روزِ وفاتم به خاک بسپارند
مرا به میکده بَر، در خُمِ شراب انداز

ز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دل

به سویِ دیو مِحَن ناوَکِ شهاب انداز
🍏🍎🍃

●

از بود و نبود من اندیشه گمان‌ها داشت
از عشق هویدا شد این نکته که من هستم
اقبال لاهوری در این ناب سروده سخن بسیاری از بزرگان حکمت و اندیشه و عرفان را برایمان بازگو می‌کند، این که ارزش وجودی هر انسان به میزان عشقی است که در زندگی تجربه می‌کند، و در حقیقتِ بود و نبود آدمی به آن بستگی دارد. و به راستی، بی‌عشق انسان با سایر حیوانان و نباتات و جمادات چه تفاوتی دارد؟
از بود و نبود من اندیشه گمان‌ها داشت
از عشق هویدا شد این نکته که من هستم

#اقبال_لاهوری
#احسان‌الله_شکراللهی

سالروز درگذشت🕊
علامه  اقبال_ لاهوری گرامی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


_می دانم!
چشم های ات
چکاوکی می شود
تا رخصتِ بارانِ عشق؛

و دست‌های ات؛
شاخه یِ تردِ نیلوفری
برای خوابِ تمامیِ
فصل هایِ زرد!


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃