○
( زاده ۱ مهر ۱۳۲۵ زنجان -- درگذشته ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳ تهران ) شاعرغزلسرا و ترانه‌سرا

منزوی که بیشتر به عنوان شاعری غز‌لسرا شناخته شده است، شعر نیمایی و شعر سپید هم می‌سرود و نیز به آذری هم شعر می‌‌گفت. وی دوران دبستان و دبیرستان را در زادگاهش گذراند و پس از گرفتن دیپلم در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد. سپس این رشته را رها کرد و به جامعه‌شناسی روی آورد اما این رشته را نیز ناتمام گذاشت و بعدها در سال ۱۳۵۸ با گذراندن واحدهای باقیمانده توانست مدرک کارشناسی بگیرد.
نخستین دفتر شعرش حنجره زخمی تغزل در سال ۱۳۵۰ با همکاری انتشارات بامداد به چاپ رسید و با این مجموعه به عنوان بهترین شاعر جوان دوره شعر فروغ برگزیده شد. سپس وارد رادیو و تلویزیون شد و در گروه ادب امروز در کنار نادر نادرپور شروع به فعالیت کرد. در زمان فعالیتش در رادیو، مسئولیت نویسندگی و اجرای برنامه‌هایی چون کتاب روز، یک شعر و یک شاعر، شعر ما و شاعران ما، آیینه و ترازو، کمربند سبز و آیینه آدینه را به‌عهده داشت. وی چندی نیز مسئول صفحه شعر مجله ادبی رودکی بود.
او در سال ۱۳۵۴ ازدواج کرد، عمر این ازدواج چندان طولانی نبود و در سال ۱۳۶۰ به جدایی انجامید. حاصل این ازدواج دختری به نام غزل است.
وی دستی هم در ترانه‌سرایی داشت و در ترانه‌هایش هم به مانند اشعارش نگاه و توجه اصلی‌اش به عشق بود و به قول خودش عشق هویت اصلی آثارش است.
پس از انقلاب در سال نخست انتشار مجله سروش نیز با این مجله و به عنوان مسئول صفحه شعر همکاری داشت. در سال‌های پایانی عمر به زادگاه خود بازگشت و تا زمان مرگ در این شهر باقی ماند.
مهم‌ترین منبع موجود درباره زندگی او کتاب از عشق تا عشق است که شامل گفت‌وگوی بلند ابراهیم اسماعیلی اراضی (یکی از نزدیک‌ترین شاگردانش در سال‌های پایان عمر) با اوست. در این کتاب، خود شاعر به‌تفصیل درباره خانواده، سال‌های کودکی و زندگی در روستا، سال‌های مدرسه، دوران دانشگاه، انجمن‌های ادبی تهران و... سخن گفته‌است.
در کتابی با نام از ترانه و تندر به اهتمام مهدی فیروزیان (انتشارات سخن ۱۳۹۰) نیز مقالاتی درباره این شاعر منتشر شده است.
محمدعلی بهمنی درباره منزوی گفته است: «اگر بخواهیم غزل بعد از نیما را بررسی کنیم باید بگوییم که هوشنگ ابتهاج در غزل پلی می‌زند و منوچهر نیستانی از این پل عبور می‌کند و ادامه‌دهنده این راه منزوی است که طیف وسیعی را به دنبال خود می‌کشد.»
حسین منزوی در ۵۸ سالگی درگذشت.
‎🍏🍎🍃

از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریم
نه طاقت خاموشی ، نه تاب سخن داریم

دردا که هدر دادیم ، آن ذات ِ گرامی را
تیغیم و نمی بّریم ، ابریم و نمی باریم

ما خویش ندانستیم ، بیداری مان از خواب
گفتند که بیدارید ، گفتیم که بیداریم !

من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته
امیّد ِ رهایی نیست ، وقتی همه دیواریم
حسین منزوی شاعر ایرانی و برگزیده اولین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش شعر کلاسیک بود. او بیشتر به‌عنوان شاعری غزل‌سرا شناخته شده‌است. زاد روزش گرامی🎂
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


در بستر مسدودم، با شعر غم‌آلودم
آشفته ترین رودم، در جاریِ انسان ها


✍#حسین_منزوی
🗣#مهران_موثقی
🍏🍎🍃

○
نام من عشق است؛
آیا می‌شناسیدم؟
زخمی‌ام -زخمی
سراپا- می‌شناسیدم؟

با شما طی کرده‌ام
راه درازی را
خسته هستم، خسته،
آیا می‌شناسیدم؟

راه ششصد ساله‌ای
از دفتر حافظ
تا غزل‌های شما،
ها! می‌شناسیدم؟

این زمانم گرچه
ابر تیره پوشیده‌ست
من همان خورشیدم امّا،
می‌شناسیدم_

_من همانم -آشنای
{مهربان} سال‌های دور-
رفته‌ام از یادتان؟
یا می‌شناسیدم؟

✍#حسین_منزوی
زاد روز استاد منزوی گرامی
🍏🍎🍃

"این که باید تسلیم بود، که باید تسلیم شد، که ناچاری و باید خود را به مرگ بدهی نیز چیزی است که در همه لحظه‌ها به ذهن نمی‌آید. همیشه نمی‌آید! و غالباً وقتی چنین چیزی بر ذهن و چنین سخنی بر زبان می‌گذرد که خبری از خطر مرگ نیست. لبه‌گاه مرگ امان نمی‌دهد که به تسلیم بیندیشی.

✍#محمود_دولت_آبادی
📕#جای_خالی_سلوچ
🍏🍎🍃

📕✨📕

📕 #جای_خالی_سلوچ
✍ #محمود_دولت_آبادی
▪️بخش/ 20



🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

دیوار

از زمزمه دلتنگیم از هَمهمه بیزاریم
نه طاقت خاموشی نه میل سخن داریم


✍#حسین_منزوی
🗣#داریوش
🍏🍎🍃

●

اگر آگاهانه تصمیم بگیرید که بدون اهمیت دادن به نظرات و افکار دیگران زندگی کنید،
بهترین و رهایی‌بخش‌ترین تصمیم زندگی‌تان را گرفته‌اید. 


✍#ریچل_هالیس
📕#شرمنده_نباش_دختر
🍏🍎🍃

برداشت آزاد