🎼❤️🎼



هزار معنیِ دیگر 
به غیر از آنچه تو دانی
درون عشق نهفته ست
کجاست
آنکه تواند
یک از هزار شمارد...

‌
✍#شفیعی_کدکنی
🍏🍎🍃

●

‍ اقبال لاهوری؛ چراغ لاله در خیابان عجم
علامه محمد اقبال لاهوری شاعر ملی پاکستان در سال ۱۲۶۵ خورشیدی در لاهور به دنیا آمد و تحصیلات خود را در اروپا به پايان رسانید و یکسره تا پایان عمر در خدمت اهداف آرمانی سرزمین خویش باقی‌ماند.

از بود و نبود من اندیشه گمان‌ها داشت
از عشق هویدا شد این نکته که من هستم
اقبال لاهوری در این ناب سروده سخن بسیاری از بزرگان حکمت و اندیشه و عرفان را برایمان بازگو می‌کند، این که ارزش وجودی هر انسان به میزان عشقی است که در زندگی تجربه می‌کند، و در حقیقتِ بود و نبود آدمی به آن بستگی دارد. و به راستی، بی‌عشق انسان با سایر حیوانان و نباتات و جمادات چه تفاوتی دارد؟
از بود و نبود من اندیشه گمان‌ها داشت
از عشق هویدا شد این نکته که من هستم

#اقبال_لاهوری
#مانایاد_احسان‌الله_شکراللهی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

دوستم‌داشته باش؛
دستم را بگیر
تا در تلاطم این همه موج؛
ماهی‌ ِ آزاد رود ...
راه دریا را گم نکند؛

_دوستم داشته باش؛
دستم را بگیر
آسمان همیشه آفتابی نیست
مهتاب همیشه نمی درخشد!

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ_182
📖 هر روز یک غزل از حافظ
-------------------------
حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند
مَحرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟
ما بدان مقصدِ عالی نتوانیم رسید
هم مگر پیش نَهَد لطفِ شما گامی چند

چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقاب
فرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند

قندِ آمیخته با گُل نه علاجِ دلِ ماست
بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذر
تا خرابت نکند صحبتِ بدنامی چند

عیبِ مِی جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو
نفیِ حکمت مکن از بهرِ دلِ عامی چند

ای گدایانِ خرابات خدا یارِ شماست
چشمِ اِنعام مدارید ز اَنعامی چند

پیرِ میخانه چه خوش گفت به دُردی‌کشِ خویش
که مگو حالِ دلِ سوخته با خامی چند

حافظ از شوقِ رخِ مِهر‌فروغِ تو بسوخت
کامگارا نظری کن سویِ ناکامی چند

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣 بانو#الهه
اثر منوچهر لشگری
شاعر: سیمین بهبهانی
تنظیم: مصطفی کسروی
دستگاه: بیداد همایون
تاریخ ضبط: شهریور ۱۳۴۶
---------------------
‏منم آن شکسته سازی که تو ام نمی نوازی
‏چه فغان کنم زدستی که گسسته تار ما را
‏
‏🗣#سیمین_ بهبهانی🕊
🍏🍎🍃

●
‍ #سیمین_بهبهانی
با نام اصلی سیمین خلیلی
(زاده ۲۸ تیر ۱۳۰۶ تهران
درگذشته ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ تهران)
نویسنده و غزل‌سرای معاصر ایرانی و از اعضای کانون نویسندگان ایران
سیمین بهبهانی در طول زندگی‌اش بیش از ۶۰۰ غزل سرود که در ۲۰ کتاب منتشر شده‌اند.

شعرهای سیمین بهبهانی موضوعاتی هم‌چون عشق به وطن، زلزله، انقلاب، جنگ، فقر، تن‌فروشی، آزادی بیان و حقوق برابر برای زنان را در بر می‌گیرند.

او به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های بی‌سابقه به «نیمای غزل» معروف است.

وی در ۲۸ تیر ۱۳۰۶ خورشیدی برابر با ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۷ میلادی در تهران به دنیا آمد. او فرزند عباس خلیلی (شاعر و نویسنده و مدیر روزنامه اقدام) بود. حاج میرزا حسین حاج میرزاخلیل مشهور به میرزا حسین خلیلی تهرانی که از رهبران مشروطه بود، عموی پدر او و علامه ملاعلی رازی خلیلی تهرانی پدربزرگ اوست. پدرش عباس خلیلی (۱۲۷۲ نجف - ۱۳۵۰ تهران) به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌گفت و حدود ۱۱۰۰ بیت از ابیات شاهنامه فردوسی را به عربی ترجمه کرده بود و در ضمن رمان‌های متعددی را هم به رشته تحریر درآورد که همگی به چاپ رسیدند.

مادر او فخرعظما ارغون (۱۳۱۶ ه‍.ق - ۱۳۴۵ ه‍. ش) دختر مرتضی قلی ارغون (مکرم السلطان خلعتبری) از بطن قمر خانم عظمت السلطنه (فرزند میرزا محمد خان امیرتومان و نبیره امیر هدایت الله خان فومنی) بود. فخر عظمی ارغون فارسی و عربی و فقه و اصول را در مکتبخانه خصوصی خواند و با متون نظم و نثر آشنایی کامل داشت و زبان فرانسه را نیز زیر نظر یک مربی سوئیسی آموخت. او همچنین از زنان پیشرو و از شاعران موفق زمان خود بود و درانجمن نسوان وطن‌خواه عضویت داشت و مدتی هم سردبیر روزنامه آینده ایران بود. او همچنین عضو کانون بانوان و حزب دموکرات بود و به عنوان معلم زبان فرانسه در آموزش و پرورش خدمت می‌کرد.

سیمین بهبهانی در سال ۱۳۲۵ با حسن بهبهانی ازدواج کرد و به نام خانوادگی همسر خود شناخته شد. وی از این ازدواج دو پسر با نام‌های علی و حسین، و یک دختر به نام امید دارد. ابوالحسن تهامی نژاد دوبلور و صداپیشهٔ ایرانی، داماد اوست. سیمین بهبهانی در سال ۱۳۴۹ از حسن بهبهانی جدا شد و در همان سال با منوچهر کوشیار که در دوران دانشجویی با او آشنا شده‌بود، ازدواج کرد. منوچهر کوشیار تیرماه ۱۳۶۳ در اثر عارضهٔ قلبی درگذشت

او سال‌ها در آموزش و پرورش با سمت دبیری کار کرد. سیمین بهبهانی سی سال-از سال ۱۳۳۰ تا سال ۱۳۶۰- تنها به تدریس اشتغال داشت و شغلی مرتبط با رشتهٔ حقوق را قبول نکرد.
در ۱۳۴۸ به عضویت شورای شعر و موسیقی درآمد. سیمین بهبهانی،هوشنگ ابتهاج، نادر نادرپور، یدالله رؤیایی، بیژن جلالی و فریدون مشیری این شورا را اداره می‌کردند. در سال ۱۳۵۷ عضویت در کانون نویسندگان ایران را پذیرفت.

سیمین بهبهانی پیش از انقلاب برای رادیو ترانه هم می‌سرود و خوانندگانی چون شجریان، الهه، گلپایگانی، داریوش، ایرج، عارف، سپیده، کورس سرهنگ زاده، رامش، عهدیه، سیما بینا، پوران، دلکش و مرضیه… سروده‌های وی را خوانده‌اند.

سیمین بهبهانی مدتی هم عضو شورای موسیقی رادیو و تلویزیون ملی ایران بود.

در ۱۳۷۸ سازمان جهانی حقوق بشر در برلین مدال کارل فون اوسی یتسکی را به سیمین بهبهانی اهدا کرد. در همین سال نیز جایزه لیلیان هیلمن / داشیل هامت را سازمان دیدبان حقوق بشر به وی اعطا کرد.

در سال ۲۰۰۸ نخستین دورهٔ جایزهٔ بیتا برگزار و جایزه به سیمین بهبهانی اهدا شد.

در هفتم شهریور سال ۱۳۹۲ (۲۹ اوت ۲۰۱۳) جایزه یانوش پانونیوش(Janus Pannonius) از سوی انجمن قلم مجارستان، در شهر پچکشور مجارستان با حضور سیمین به وی اهدا شد. این جایزه شامل تندیس و پنجاه هزار پوند بود. در این مراسم، فرزانه میلانی مترجم آثار سیمین به زبان انگلیسی نیز حضور یافت.

سیمین شعر معروف «دوباره می‌سازمت وطن» را در سال ۱۳۵۹ سرود. این ترانه توسط داریوش اقبالی خواننده ایرانی اجرا شد.

باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در پیامی تلویزیونی به ایرانیان به مناسبت فرارسیدن نوروز ۱۳۹۰، ترجمه‌ای انگلیسی از غزل دوباره می‌سازمت وطن سیمین بهبهانی را خواند.

سیمین بهبهانی در سال ۱۳۶۷ و در بحبوحه قتل‌عام زندانیان سیاسی شعری سرود تحت عنوان ای مادران.

‌
سیمین بهبهانی که به علت مشکلات تنفسی و قلبی در بیمارستان پارس تهران بستری بود، از پانزدهم مرداد در کما به سر می‌برد و سرانجام ساعت یک بامداد روز سه شنبه، ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ خورشیدی ، در سن ۸۷ سالگی درگذشت.

پیکر او با حضور مردم و ادیبان و هنرمندان از مقابل تالار وحدت تشییع شد و در بهشت زهرا در مقبره خانوادگی و کنار پدرش به خاک سپرده شد.
🍏🍎🍃

●

این تصویر مربوط به سال ۱۳۳۰ در تهران، عکس سنگینی‌ست که شماری از بزرگ‌ترین چهره‌های ادبیات ایران در آن روزگار را در خود جای داده‌است.

از راست به چپ:
منصوره نادرپور (خواهر نادر نادرپور)، سیمین بهبهانی، لعبت والا، محمد قاضی، نادر نادرپور، هوشنگ ابتهاج (سایه)، فروغ فرخ‌زاد و فریدون مشیری.
یادشان سبز و گرامی
🍏🍎🍃

●

غافلی ز کارم چرا خدایا
جز تو کس ندارم،رها مکن‌ مرا خدایا

نه انتظار و آرزو،نه عشق و آشنایی
وجود من گرفته خو به محنت جدایی

نگاه حسرتم زبان به گفتگو گشوده
که جز بلا از این جهان نصیب  من چه بوده
در سکوت شبها،بی‌  نصیب  و تنها
به دامن صحرا نشستم و گذشته را بهانه کردم
سرشک غم ز دیده گان روانه کردم
فراموشم مکن‌ دگر که همچو می در جوشم،مکن‌ نظر به ظاهر خاموشم

چه بی‌ سامان در این بلا به دست موج و طوفان

ترانه سرا: سیمین بهبهانی
آهنگساز حبیب الله بدیعی
خواننده: بانو رویا
🍏🍎🍃