○

چنان کاین دل از آن دلدار مستست
ز خوف صاف ما آن یار مستست

خمارش نشکنم الا به خونم
از این شادی دل غمخوار مستست

شفق وارم به هر صبحی به خون در
که در هر صبح آن خون خوار مستست

مده پند و مبر خونم به گردن
که چشم دلبر کین دار مستست

چرا این خاک همچون طشت خون‌ست
که چشم ساقی اسرار مستست

#مولانای_جان
#غزل_شماره۳۶۳
روزتان به روشنای مهر و امید
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

درآن نفس که بمیرم
درآرزوی تو باشم،
بدان امید دهم جان
که خاک کوی تو باشم...!

به وقت صبح قیامت
که سرزخاک برآرم،
به گفت و گوی تو خیزم
به جست و جوی تو باشم...

#حضرت_سعدی
اجرا: دولتمند خالُف
(خوانندهٔ شهیر تاجيکستان )
🍏🍎🍃

○

دست هایی که میسازند مقدس ترند از لب هایی که دعا میخوانند
(کوروش کبیر)

روز بزرگداشت خواجه نصیر الدین طوسی و روز مهندس بر تمامی مهندس های گرامی مبارک باد؛

شکوفایی تمدن بشر، برآیند ایده های مهندسین تلاشگر است.

به امید سازندگی و پیشرفت روز افزون کشور عزیزمان ایران در
سایه علم، دانش، تلاش و تعهد

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


__تو وقتی نیستی؛
واژه ها سرخ اند؛
قلم زخمی ست!

تو وقتی نیستی؛
زمستان است؛
زمستان است!
برف می بارد؛
برف می بارد!!!

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ《8》
📖 هر روز یک غزل از حافظ
-------------------------
ساقیا برخیز و دَردِه جام را
خاک بر سر کن غمِ ایّام را

ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر
بَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان
ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

باده دَردِه چند از این بادِ غرور
خاک بر سر، نفسِ نافرجام را

دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من
سوخت این افسردگانِ خام را

محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود
کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا
خاطر خوش است
کز دلم یک باره بُرد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن
هرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را

صبر کن حافظ
به سختی روز و شب
عاقبت روزی بیابی کام را
🍏🍎🍃

‌○

#سیاوش_کسرائی (۵ اسفند ۱۳۰۵ – ۱۹ بهمن ۱۳۷۴) شاعر و از اعضای کانون نویسندگان ایران و از فعالان سیاسی چپ‌گرای تاریخ معاصر ایران بود. کسرائی دانش‌آموخته دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و از بنیان‌گذاران انجمن ادبی شمع سوخته بود. او سالیان دراز در حزب تودهٔ ایران فعالیت داشت.سیاوش کسرائی، سُراینده منظومهٔ آرش کمانگیر، نخستین منظومه حماسی نیمایی است .
وی یکی از شاگردان نیما یوشیج بود که به سبک شعر او وفادار ماند. از جمله مجموعه شعرهای به‌جای مانده از سیاوش کسرائی، می‌توان به مجموعه شعر آوا، مهره سرخ، در هوای مرغ آمین، هدیه برای خاک، تراشه‌های تبر، خانگی، با دماوند خاموش و خون سیاوش اشاره کرد.

باور نمی کند، دل من مرگ خویش را
نه، نه من این یقین را باور نمی کنم
تا همدم من است، نفس های زندگی
من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم
آخر چگونه گل، خس و خاشاک می شود ؟
آخر چگونه، این همه رویای نو نهال
نگشوده پر هنوز ،
ننشسته در بهار ،
می پژمرد به جان من و، خاک می شود ؟

✍#سیاوش_کسرایی
زاد روزش گرامی 🎂🌷
🍏🍎🍃

○

من شعله نیستم
من دود نیستم

من کوه نیستم
من رود نیستم

محدود نیستم
محدود نیستم به همین نقشه تنم

بیرون ز تخته بند تنم باز این منم
تا دوردست تا همه تا تو

ای آخرین ستاره بیرون ز کهکشان
آری منم زمان

آری منم مکان
نامم بلند در همه محدوده خدا
مرزم کشیده تا پس دیوار این جهان

✍#سیاوش_کسرایی
زاد روزش گرامی 🎂🌷
🍏🍎🍃

○
در شهر با تو
کودتای بهتری می شد!
دل صاحب ِ
فرمانروای بهتری می شد

ای کاش در نقشه‌
" شمال"م چشم سبزت بود
تا قسمتم
جغرافیای بهتری می شد

دیروز اگر
بر این جزیره راه می رفتی
از خاک،
سهمم ردّپای بهتری می شد

دستم به عکست می‌رسد
اما به دستت نه!
در حقّ من باید
دعای بهتری می شد

با آن نوازش ها
اگر معمار من بودی
ویرانه ام اکنون
بنای بهتری می شد

در گوش این قرن
پر از فریاد می پیچید
وقتی سکوت ما
صدای بهتری می شد

جای سیاست پیشگان
بر صندلی ها نیست
بی شک جهان با عشق
جای بهتری می شد.

✍#محمد_علی_نیکومنش
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼
🎼 #علی_ کمالوند
🎤 #هدایت_رستمی
🎻 بازسازی ، کمانچه و تنظیم : داوود رضایی
------------------------------
_آسمان ابری ست؛
باران می بارد
باران می بارد ...
چتر شکسته ی من
در باد گم شده است؛
و من خیسِ انتظارم ...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○
۱۲۷۵ - (علی‌اكبر دهخدا - شاعر، نویسنده،
روزنامه‌نگار و فرهنگ‌نویس، ادیب، لغت‌شناس، مصحح، مترجم و سیاست‌مدار)
او مؤلف و بنیان‌گذار لغت‌نامه دهخدا نیز بوده‌است.
در سال ۱۲۵۷ خورشیدی در تهران دیده به جهان گشود. اگرچه اصلیت او قزوینی بود، اما پدرش خان باباخان که از ملاکان متوسط قزوین بود، پیش از زاده شدن وی از قزوین خارج شده و در تهران اقامت گزیده بود. هنگامی که او ده ساله بود پدرش در بروجرد فوت کرد. در آن زمان غلامحسین بروجردی که از دوستان خانوادگی آن ها بود کار تدریس دهخدا را آغاز کرد و دهخدا تحصیلات قدیمی را نزد او آموخت. در زمان گشایش مدرسه علوم سیاسی وابسته به وزارت امور خارجه در سال ۱۲۷۸ شمسی، دهخدا در آزمون ورودی مدرسه شرکت کرد و در آن جا مشغول تحصیل شد و چهار سال بعد جزء اولین فارغ التحصیلان مدرسه سیاسی بود. طی این دوره با مبانی علوم جدید و زبان فرانسوی آشنا شد. معلم ادبیات فارسی آن مدرسه محمدحسین فروغی بود و گاه تدریس ادبیات کلاس را به عهده دهخدا می گذاشت. چون منزل پدری دهخدا در جوار منزل حاج شیخ هادی نجم آبادی بود، دهخدا از این موقعیت استفاده می کرد و از محضر او بهره می گرفت.
زاد روزشان گرامی🌷🌷

🍏🍎🍃