معمای عشق

○
دیدار نیکوس کازانتزاکیس با آلبرت شوایتزر
«نیکوس که باز هم از سن فرانسیس و «برادر معاصر سن فرانسیس»، آلبرت شوایتزر حرف می‌زد، دیدار ما با شوایتزر را در اوت ۱۹۵۵ توصیف کرد:

آن روز در ماه اوت از شدت هیجان از پای درآمده بودم وقتی در جاده‌ی باریک منتهی به دهکده‌ی کوچک گونسباخ در جنگل‌های آلزاس راه افتادم. در که زدم، سن فرانسیس روزگار ما خودش در را گشود و دستش را به سویم دراز کرد. صدایش عمیق بود و آرامش بخش؛ به من نگاه کرد، از زیر سبیل پُرپشت خاکستری‌اش به من لبخند زد. من فقط جنگجویان پیر کرت را شبیه او دیده بودم - سرشار از مهربانی و اراده‌ی تزلزل‌ناپذیر.

این لحظه مرحمتِ تقدیر بود. قلب‌های ما به روی یکدیگر گشوده شد. تا شب‌هنگام کنار هم ماندیم، از مسیح، هومر، آفریقا، جذامیان و باخ حرف زدیم. غروب رهسپار کلیسای کوچک ده شدیم.

در طول مسیر به من گفت: «بگذار ساکت بمانیم.» هیجانی عمیق سیمای جدی‌اش را در هم کشیده بود.

می‌رفت که پشت ارگ بنشیند و باخ بنوازد. نشست... ایمان دارم که آن لحظه شادترین لحظه‌ی زندگی‌ام بود.

در راه برگشت، گلی وحشی را بر حاشیه‌ی جاده دیدیم. ایستادم تا آن را بچینم.

دستم را کشید و گفت، «نه! این گل زنده است، تو باید برای زندگی حرمت قائل شوی.»

مورچه‌ای بر لبه‌ی ژاکتش می‌گذشت. با محبتی ناگفتنی آن را گرفت و روی زمین گذاشت، در گوشه‌ای که هیچ کس نتواند پا رویش گذارد. گرچه حرفی نزد، کلماتِ «برادر مورچه» نوک زبانش بود، کلمات محبت‌آمیزِ جَدش در آسیزی.

عاقبت با آمدن شب از هم جدا شدیم. به عزلتگاهم برگشتم، اما آن روز خاص در ماه اوت هرگز از افق ذهن من پاک نشد. دیگر تنها نبودم. با اطمینانی تزلزل‌ناپذیر، این مبارز مسیرش را با گام‌های جدی و شاداب در کنار من می‌پیماید. گرچه راهش راه من نبود؛ آسایشی بزرگ و درسی جدی برای من بود تا او را ببینم که با آن همه اعتقاد و سرسختی راه صعود را ادامه می‌دهد از آن روز به بعد، من متقاعد شدم که زندگی سن‌فرانسیس قصه‌ای خیالی نبوده است؛ یقین یافتم که از آن پس انسان همچنان می‌تواند بر این کره‌ی خاکی معجزه بیافریند. من معجزه را دیده، لمسش کرده بودم، با آن حرف زده بودم؛ با هم خندیده و با هم سکوت کرده بودیم.»

#نیکوس_کازانتزاکیس
🍏🍎🍃

👌2👍1🤔1

94 viewsFarah, edited 10:46