🎼 ترانه‌های خیام
●بخش سوم
●صدا: فریدون فرح‌اندوز
●موسیقی: محمدرضا علیقلی
●تهیه: سهراب اخوان
●بر اساس کتاب ترانه‌های خیام اثر صادق هدایت
-----------------------------
ای کاش
که جای ارمیدن بودی
یا این ره دور را رهیدن بودی

کاش از پی
صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
🍏🍎🍃

○

«دیشب خواب تو را دیدم عزیزترین!
می‌دانی کجا؟
در ‌کوپه‌ی قطاری، ما در سفر بودیم و تو مرا بوسیدی و من از خواب بیدار شدم. یعنی به زودی می‌آیی، مگر نه؟»

از میان نامه‌ی #آنتوان_چخوف_به_اولگا_کنیپر
🍏🍎🍃

●

اشتباهاتم را دوست دارم ...
آن ها همان تصمیماتی هستند که خودم گرفته ام
و نتیجه اش را هرچه باشد، می پذیرم ...
اشتباهاتم را گردن کسی نمی اندازم
می پذیرم که انسانم و اشتباه می کنم
نه فرشته ام و نه شیطان و نه
انسان کامل ...

تا زنده ام برای انتخاب راه درست فرصت است؛
وقتی زمین می خورم، بلند می شوم
خود را می تکانم و ادامه می دهم

اشتباهاتم را دوست دارم ...
آنها حباب شیشه ای غرورم را می شکنند
هر زمان به اشتباهاتم پی بردم، بزرگتر شده ام

اشتباهاتم را دوست دارم …
آنها گران ترین تجربه هایم هستند
زیرا برایشان
هزینه گزافی پرداختم ...!

✍#پائولو_کوئیلو
🍏🍎🍃

○

ای دوست!
ببین بی سر و سامانی ایران
بدبختی ایران و پریشانی ایران

از قبر برون آی و ببین ذلت ما را
این ذلت ایرانی و ویرانی ایران

آوخ که لحد،
جای تو شد تا به قیامت
رفتی و ندیدی تو پریشانی ایران 

از وضع کنونی و ز بدبختی ملت
زین فقر و
پریشانی و ویرانی ایران

گردیده جهان تیره و
گشته ست دلم تنگ
گویی که شدم
حبسی و زندانی ایران

بگرفته دلم
سخت ز اوضاع کنونی
بیچارگی و
محنت و حیرانی ایران

 (عشقی) بود ار
نوحه گر امروز عجب نیست
خون می‌چکد
از دیده ی ایرانی وایران

#میرزاده_عشقی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

یه روز دلم گرفته بود
مثل روزای بارونی ...
از اون هواها که خودت
حال و هواشو میدونی

اگه بشه با واژه ها
حالمو تعریف بکنم
تو هم من و شعر منو
با همه حست میخونی

یه حالی داشتم که نگو
یه حالی داشتم که نپرس
یه تیکه از روحمو من
جایی گذاشتم که نپرس...

🍏🍎🍃

○

پرِ پرواز ندارم؛ اما ...
دلی دارم و حسرتِ دُرناها.

و به هنگامی که مرغانِ مهاجر
در دریاچه‌ی ماهتاب
پارو می‌کشند،
خوشا رها کردن و رفتن!...

خوشا پر کشیدن، خوشا رهایی،
خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهایی!

✍#احمد _شاملو

..آه اگر آزادی
سرودی می‌خواند، کوچک
کوچک‌تر حتا
از گلوگاهِ یکی پرنده!

✍#احمد_شاملو
زاد روزش گرامی 🎂
🍏🍎🍃

○

گر بدین‌سان زیست باید پست
من چه بی‌شرمم
اگر فانوسِ عمرم را
به رسوایی نیاویزم

بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه‌ی بن‌بست.
گر بدین‌سان زیست باید پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمانِ خود، چون کوه
یادگاری جاودانه،
بر ترازِ بی‌بقایِ خاک...

احمد شاملو شاعر، نویسنده‌، روزنامه‌نگار، پژوهشگر و خالق «کتاب کوچه» و مجموعه شعرهای «هوای تازه» و «ابراهیم در آتش» است. او یکی از مهم‌ترین چهره‌های فرهنگی ایران به شمار می‌‌آید که موجی نو را در ادبیات، و به‌ویژه شعر، بنا نهاد. به احمد شاملو لقب «پدر شعر سپید» داده‌اند.

✍#احمد_شاملو
نام و یادش ستوده زادروزش
گرامی 🎂🌷
🍏🍎🍃

○
احمد شاملو (Ahmad Shamlou) در بیست‌ویکمین روز از آذر 1304 در محله‌ی صفی علیشاه تهران چشم به جهان گشود. مادرش کوکب از مهاجران قفقازی بود که در زمان انقلاب بلشویکی 1917 روسیه، به‌ناچار مجبور شده بود به ایران مهاجرت کند. پدرش حیدر نام داشت و از تبار اسماعیل میرزای صفوی بود. او افسر ارتش رضاشاه بود و برای انجام مأموریت‌، به شهرهای مختلف می‌رفت. از همین رو، دوران کودکی تا نوجوانی احمد شاملو در شهرهای بزرگ و کوچکی چون خاش، زاهدان، طبس، بم، و... گذشت. زندگی در شهرهای مختلف ایران با فرهنگ‌های متنوع و علاقه‌ی احمد شاملو به فرهنگ عامه سبب شد او از سال 1316 و در 12سالگی کلمه‌هایی از فرهنگ عامه را گردآوری کند که در فرهنگ‌ لغت‌های رسمی ثبت نمی‌شدند.

مأموریت‌های کاری پدر تا دوره‌ی دبیرستان احمد شاملو نیز ادامه داشت و سبب شد آن‌ها زندگی در بیرجند، مشهد و گرگان را نیز تجربه کنند. احمد شاملو در سال 1318 به همراه خانواده به تهران آمد. او سال سوم دبیرستان را در مدرسه‌ی ایران‌شهر و فیروز بهرام تهران گذراند و به دلیل علاقه به یادگیری زبان آلمانی، در هنرستان صنعتی ایران و آلمان تحصیل کرد. در همان زمان به آموختن زبان فرانسوی، که زبان بین‌المللی آن دوره بود، مشغول شد.
🍏🍎🍃

○
احمد شاملو سه بار ازدواج کرد. نخستین ازدواج او با بانو اشرف‌الملوک اسلامیه بود که در سال 1326 رقم خورد. حاصل این ازدواج چهار فرزند به نام‌های سیاوش، سیروس، سامان و ساقی بود. با این حال، این زندگی زناشویی پس از حدود 10 سال به جدایی انجامید.

دومین ازدواج احمد شاملو با طوسی حائری ـ نویسنده، مترجم و اولین گوینده‌ی زن رادیوی ملی ایران ـ بود. آن‌ها پس از چهار سال زندگی مشترک از هم جدا شدند.

14 فروردین 1341 برای احمد شاملو روزی ویژه بود. شاملو در این روز با آیدا سرکیسیان (ریتا آتانث سرکیسیان) آشنا شد و مسیر زندگی‌ شخصی و حتی حرفه‌ای‌ او تغییر کرد. احمد شاملو در این سال‌ها بسیار کم‌کار بود و تقریباً هیچ اثر هنری‌‌ای خلق نمی‌کرد، اما آشنایی با آیدا سبب شد زندگی برای او بار دیگر معنا بیابد، به طوری که خودش درباره‌ی تأثیر آیدا بر زندگی‌اش در گفت‌وگو با مجله‌ی فردوسی گفته بود: «هر چه می‌نویسم برای اوست و به خاطر او…
" من با آیدا آن انسانی را که هرگز در زندگی خود پیدا نکرده ‌بودم پیدا کردم.»
🍏🍎🍃

○

مردم از افرادی که
احساس حقارت را
در آن ها زنده می کنند، بیزارند

🍏🍎🍃