○

کیست آن که به پیش می‌راند
قلمی را که بر کاغذ می‌گذارم
در لحظه‌ی تنهایی؟
برای که می‌نویسد
آن که به خاطر من قلم بر کاغذ می‌گذارد؟
این کرانه که پدید آمده از لب‌ها، از رویاها،
از تپه‌یی خاموش، از گردابی،
از شانه‌یی که بر آن سر می‌گذارم
و جهان را
جاودانه به فراموشی می‌سپارم.

✍#اکتاویو_پاز
🍏🍎🍃

○

باورم کن!
تک درختی ایستا،
بر قله یِ بی انتهایِ لقاحِ
ناباورانه یِ یقین و تردید

باورم کن!
بر شاخه هایِ
ترد و عریان ام لانه بساز

و از برگ های ام
تن پوشی از تارهایِ
تنیده یِ ابریشمین عشق؛

در آوند های
حضورم سبز شو!
بگذار باور کنم؛
در جهانی این همه کور

بال پرواز پرنده ای هنوز هم؛
می تواند آسمانِ حضورت باشد!


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

‌●

«من به آمدن شعر باورمند شده‌ام. این را باور داشته باشید: مطالعه کن و سکوت... تا شعر بیاید. هنر هر موقعی که بیاید شما را سرشار از خود می‌کند، فقط نباید از آن قطع شوید.»

محمدعلی بهمنی، شاعر  (۱۴۰۳-۱۳۲
سفرش سبز 🕊
🍏🍎🍃

🎼🕊🎼 🕊

🗣#ناصر_عبداللهى
✍#محمد_علی_بهمنی
------------------------------
نتوان گفت
که این قافله وا می ‌ماند
خسته و خفته
از این خیل جدا می ‌ماند

دانه و دام
در این راه فراوان اما
مرغ دل سیر
ز هر دام رها می ‌ماند

می رسیم آخر و
افسانه وا ماندن ما
همچو داغی
به دل حادثه ‌ها می ماند

بی صداتر ز سکوتیم‌،
ولی گاه خروش
نعره ماست
که در گوش شما می ماند

🍏🍎🍃

○

وقــتــے  دلــم  تــنــگ  مــیــ‌شــود،  یــاد  ســال  ۲۰۱۷  مــیــ‌افــتــم  ڪــه  گــَرے  اولــدمــَنــ،  بــابــت  فــیــلــم  «ســیــاه‌تــریــن  ســاعــتــ»  اُســڪــار  گــرفــتــ.  رفــت  بــالــا  جــایــزه‌ے  اســڪــارش  را  گــرفــت  و  یــڪ  نــطــق  جــذاب  ڪــرد.

تــه  حــرفــ‌هاش  از  مــادر  ۸۹  ســالــه‌اش  تــشــڪــر  ڪــرد  ڪــه  مــشــوقــش  بــوده  و  آخــرش  گــفــتــ: 
«مــامــانــ،  ڪــتــرے  رو  بــذار  ڪــه  دارم  اســڪــار  رو  مــیــارمــ»

او  ایــنــ‌گــونــه  ادامــه  داد:
هیــچ  جــمــلــه‌اے  بــه  انــدازه‌ے  ایــن  جــمــلــه،  مــرا  بــه  زنــدگــے  امــیــدوارم  نــمــیــ‌ڪــنــد.  ایــنــڪــه  یــڪــے  زنــگ  بــزنــد  و  بــگــویــد  ڪــه  «ڪــتــرے  رو  بــذار  ،  دارم  مــیــامــ»  یــا  مــن  زنــگ  بــزنــم  و  بــگــویــم  «چــاے  رو  بــذار،  دارم  مــیــامــ». 
او  گــفــتــ: 

چــڪــیــده‌ے  زنــدگــے  بــراے  مــن  همــیــن  جــمــلــه  اســتــ،  بــقــیــه  چــیــزها  همــه  حــاشــیــه‌انــد! 

قــدیــمــ‌ها  مــحــل  ڪــارم  تــا  خــانــه‌ے  پــدرم  چــهار  قــدم  بــیــشــتــر  راه  نــبــود.  بــعــضــے  غــروبــ‌ها  ڪــه  مــثــل  نــمــد  مــالــانــده  مــیــ‌شــدمــ،  زنــگ  مــیــ‌زدم  خــانــه‌شــانــ،  مــادرم  مــیــ‌گــفــت  «چــاے  رو  مــیــ‌ذارمــ،  یــه  ســر  بــیــا»  .
ڪــدام  ڪــلــاغ  خــیــســِ  گــرفــتــار  در  طــوفــانــ،  پــیــشــنــهادِ  ڪــرســے  گــرم  را  رد  مــیــ‌ڪــنــد؟

هنــوز  هم  مــثــال  دارم  :
همــیــن  ده  ســال  پــیــشــ،  پــدرومــادرم  قــصــد  ڪــردنــد  بــیــایــنــد  پــیــشــمــ.  رفــتــنــد  ســفــارت  چــهار  ســاعــت  مــثــل  قــرصــ‌جــوشــانــِ  تــه  لــیــوانــِ  آبــ،  حــرصــ‌و‌جــوش  خــوردم  و  بــالــا  و  پــائیــن  پــریــدم  تــا  بــالــاخــره  پــدرم  زنــگ  زد  و  گــفــتــ:  «ویــزا  رو  گــرفــتــیــمــ،  ڪــتــرے  رو  بــذار  اومــدیــمــ» 

انــگــار  ســِرُمــِ  امــیــد  بــه  حــیــات  را  بــزنــنــد  تــوے  ســاعــدِ  دســت  آدمــ!  ڪــلــاً  ایــن  جــمــلــه‌ے  «چــاے  رو  بــذار  اومــدمــ»،  عــاشــقــانــه‌تــریــن  جــمــلــه‌اے  اســت  ڪــه  تــا  حــالــا  بــشــر  خــلــق  ڪــرده  اســتــ.  مــثــل  ایــن  چــاقــو‌هاے  همــه‌ڪــاره  اســت  ڪــه  بــه  هر  ڪــارے  مــیــ‌آیــد؛  پــرتــقــال  پــوســت  مــیــ‌ڪــنــد،  در  نــوشــابــه  بــاز  مــیــ‌ڪــنــد،  در  ڪــنــســرو  لــوبــیــا بــاز  مــیــ‌ڪــنــد  و...
ایــن  جــمــلــه  همــه‌فــنــ‌حــریــف  اســتــ!

"امــیــد"  دارد، 
"دوســتــت  دارمــ"  دارد،
"گــورِ  بــابــاے  دنــیــا"  دارد،
"دلــم  بــرایــت  تــنــگ  شــده‌"  دارد، 
"همــه  چــیــز"  دارد!
"چــاے  گــذاشــتــمــ،  همــه  بــیــایــیــد".

مــهم  نــیــســت  آدم  اســڪــار  گــرفــتــه  بــاشــد  یــا  ویــزا،  از  ســر  عــمــلــیــاتــِ  حــفــاریــِ  گــودتــریــن  چــالــه‌یــِ  تــهران  آمــده  بــاشــد  یــا  بــخــواهد  مــزخــرفــ‌تــریــن  پــایــانــ‌نــامــه‌ے  جــهان  را  بــه  ســرانــجــام  بــرســانــد...
ایــن  جــمــلــه  جــادو  مــیــ‌ڪــنــد.


ڪــاش  بــتــونــیــم  بــدون  تــرســ،  بــدون  تــعــارفــ،  بــدون  هیــچ  نــگــرانــیــ،  بــا  دلــے  پــر  از  مــهربــانــے  و  آرامــشــ،  بــیــ‌غــل  و  غــش  بــه  هم  دیــگــه  بــگــیــمــ:  «چــاے  رو  بــذار  اومــدمــ...» 

👤#فــهیــم  عــطــار
🍏🍎🍃

●

📕 #دفتر_خاطرات
✍ #نیکولاس_اسپارکس
📝 #طاهره_صدیقیان
🎙 #مهدیه_منصورخانی

رمانی عاشقانه که براساس داستانی واقعی نوشته شده و به ۲۳ زبان ترجمه شده است است

نوآ و الی تابستان خوبی را سپری میکنند اما خانواده الی مانع رسیدن آنها بهم می شوند و آنها را از هم جدا می کنند.نوآ در آخرین نامه اش به عشق جاودان اعتراف می کند و به شمال سفر می کند تا شغل مناسب پیدا کند و یاد و خاطره الی را از یاد ببرد و عاقبت به جنگ می رود ولی...

🍏🍎🍃

📕✨📕


📕#دفتر_خاطرات3
قسمت/ دوم
✍#نیکولاس_اسپارکس
🔁#طاهره_ صدیقیان
🎙#مهدیه_منصور خانی


🍏🍎🍃

○

ﺁﻥ کوپه‌ ی ﺗﻬﯽ
ﻣﻨﻢ ﺁﺭﯼ ﻛﻪ مانده‌ ام
ﺧﺎﻟﯽ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺗﻮ

ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺕ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻏﺮﯾﺒﺎﻧﻪ می‌ رود
ﺗﻨﻬﺎﺗﺮﯾﻦ مسافر تو
ﺍﺯ ﺩﯾﺎﺭ ﺗﻮ

✍#محمدعلی_بهمنی
یادشان جاودانه 🕊
🍏🍎🍃

○

همیشه غایب من،
همیشه حاضری!
مثل بغض بر سینه‌ام نشسته‌ای

مثل ابر در آسمانم،
مثل وهم در جانم،
زمان را شکسته‌ای

همیشه غایبِ من ،
همیشه حاضری
تا پلک می‌زنم
سرازیر می‌شوی...

✍#عباس_معروفی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#آزاد_جواهری
🎼دلم ته نگه
بو چاوانت دلم ته نگه ...
------------------------------
دلم تنگ است!
شبیهِ ابرِ بی باران
شبیهِ برکه یِ بی ماه
شبیهِ قابِ خیسِ پنجره
در بغضِ بی پایان ...

دلم تنگ است!
شبیهِ کوچه یِ بن بست؛
شبیهِ ناله هایِ شبروانِ مست! ...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃