○

عمریست من به جستجوی تو بوده‌ام بی‌آنکه دیده یا دانسته باشمت، حال که تو را یافته‌ام یقین دارم که خودش هستی، همانکه لحظه‌ای غافل نبوده‌ام از جستجویت.

و تو در تمام سالیان، حتی پیش از آنکه به دنیا بیایی، وه که چه خوش آمدی و چه به هنگام که من از پناه پشته‌های مرگ باز می‌آیم و اکنون بر می‌آیم با تو به روی زندگی، به وجد و اشتیاق. من مرگ را با تو پشت سر می‌گذارم و با تو متولد می‌شوم. وه که چه خوش آمدی و چه به هنگام و گاه.

من تو را لمس نمی‌کنم، من تو را زیارت می‌کنم. تو بوی بهشت با خود داری.

📕 #سلوک
✍ #محمود_دولت_آبادی
🍏🍎🍃

○

به همون رسم قدیم که با هم حرف میزدیم
زیر گنبد کبود  باز می گم
یکی بود یکی نبود
قدیما
پنجره های خونه ها
رو به صحرا وا میشد
خورشید از بالای کوه
خیلی زود پیدا می شد
جلوی پنجره ها
اینهمه پرده نبود
دیوار نبود ...

✍ #محمدعلی_بهمنی
🎙 #مازیار_مقدم
با آرزوی بهبودی و سلامتی استاد محمد علی بهمنی
🍏🍎🍃

○
اکثر ما معتقدیم با نبخشیدن دیگران باید آن‌ها را تنبیه کنیم. انجام این کار یعنی «اگر شما را نبخشم، رنج خواهید کشید» در حالی که این‌طور نیست و این خود شما هستید که رنج خواهید برد. این شما هستید که در دل‌تان یک عقده ایجاد شده و بی‌خواب می‌شوید.

📕 #راز شاد زیستن
✍ #اندرو_متیوس
🍏🍎🍃

○

مهم ترین چیز در زندگی این است که یاد بگیری چطور به مردم عشق بدهی و چطور بگذاری عشق به طرفت بیاید.
بگذار بیاید. ما خیال می کنیم مستحق عشق نیستیم.
فکر می کنیم اگر در را به رویش باز کنیم، زیادی نرم می شویم.
ولی از مرد عاقلی شنیدم که می‌گفت:
تنها عمل منطقی عشق است...


📕سه_شنبه‌ها_با_موری
✍🏼#میچ_آلبوم
🍏🍎🍃

○
رباعی یکم:

من بی‌ می‌ ناب زیستن نتوانم
بی‌ باده کشید بار تن نتوانم
من بندهٔ آن دمم که ساقی گوید:
«یک جام دگر بگیر» و من نتوانم

رباعی دوم:

می نوش
که عمر جادوانی این است
خود حاصلت
    از دور جوانی این است

هنگام گل و
مُل است و یاران سرمست
خوش باش
دمی که زندگانی این است

اشعار: #خیام_نیشابوری
موسیقی: #فریدون_شهبازیان
خوانش: #احمد_شاملو
با صدای #محمدرضا_شجریان

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

Existence: Life
Hafez Nazeri
Shahram Nazeri


سپاس زندگی را
که این چنین فراوان
به من بخشید
به من شنوایی داد
تا به دنیا گوش سپارم ؛
به آوازها ...

👤#ویولتا_پارا
🍏🍎🍃

●
Amazing Finger Paintings by Iris Scott

هنرمندی که بدون قلم‌مو، با نوک انگشتانش نقاشی می‌کشد.

آیریس اسکات یک هنرمند نقاش است، او زمانی به تایلند سفر کرده بود و در اتاقی با تهویه خوب، مشغول نقاشی بود، حین نقاشی او مجبور شد که قلم‌مویش را تمیز کند، اما از آنجا که نمی‌خواست وارد محیط بسیار گرم بیرون شود، ترجیح داد، بدون قلم‌مو، انگشتش را در رنگ زرد فرو کند و روی بوم بزند، تنها 10 ضربه با انگشت روی بوم، او را متوجه کرد که سبک خاص نقاشی‌اش یعنی نقاشی رنگ روغن با انگشت را پیدا کرده است.
از آن زمان او برای نقاشی کردن، دستکش جراحی به دست می‌کند و بعد شبیه یک هنرمند پیانیست، چند انگشت را به تناوب روی بوم می‌زند.
او ثابت کرده است که نقاشی با انگشت، تنها خاص کودکان نیست و با این روش هم می‌شود، آثار زیبایی خلق کرد.

●🎨