○

ای هدهد ِ صبا! به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حیف است
طایری چو تو در خاکدانِ غم
زین جا به آشیانِ وفا می‌فرستمت

در راه ِ عشق
مرحله‌ی قُرب و بُعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام
قافله‌ای از دعای خیر در صحبت
شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر ِ غمت
نکند مُلک ِ دل خراب
جانِ عزیز ِ خود به نوا می‌فرستمت

ای غایب از نظر
که شدی همنشینِ دل!
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در روی خود
تفرجِ صُنعِ خدای کن
کآیینه‌ی خدای نما می‌فرستمت

تا مطربان
ز شوقِ مَنَت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی! بیا
که هاتف ِ غیبم به مژده گفت
با دَرد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ!
سرود ِ مجلس ِ ما ذکر ِ خیر ِ توست
بشتاب هان!
که اسب و قبا می‌فرستمت

 ✍#حافظ
🎤#فریدون_فرح_اندوز
🍏🍎🍃

عزیزان اسفند ماهی تولدتون مبارک
قدم هایتان در مسیری سبز

🍏🍎🍃

○

هرچه بیشتر می‌گریزم
به تو نزدیکتر می‌شوم
هر چه رو برمی‌گردانم
تو را بیشتر می‌بینم
جزیره ای هستم
در آب‌های شیدایی
از همه سو
به تو محدودم
هزار و یک آینه
تصویرت را می‌چرخانند
از تو آغاز می‌شوم
در تو پایان می‌گیرم!!
 
✍#عمران_صلاحی
یادش گرامی، زاد روزش،فرخنده 🎂
🍏🍎🍃

○

عمران صلاحی یکم اسفند سال 1325 در تهران به دنیا آمد. او نخستین شعرش در 15 سالگی در اطلاعات کودکان به چاپ رسید اما کار نوشتن را به گونه‌ای جدی و پیگیر از 20 سالگی در نشریه فکاهی توفیق آغاز کرد. عمران صلاحی در کنار نوشتن و سرودن به تحقیق و پژوهش درباره طنز روی آورد و در سال 1349 کتاب طنزآوران ایران را با همکاری بیژن اسدی‌پور منتشر کرد. نخستین شعر از اشعار نیمایی عمران صلاحی در سال 1347 در مجله خوشه به سردبیری احمد شاملو انتشار یافت. صلاحی در عرصه شعر و در قلمرو طنز جدی و فعال بود. از سال 1352 تا 1375 در استخدام رادیو و تلویزیون بود و سال‌ها با شورای عالی ویرایش صدا و سیما همکاری داشت. صلاحی آثار خود را در عرصه طنز از جمله با نام مستعار آقای شکرچیان به چاپ می‌رساند.
"زاد روزش فرخنده و گرامی"
--------------------

عشق را به نام درد
مرا به نام کوچکم صدا بزن
 
درخت را به نام برگ
بهار را به نام گل
ستاره را به نام نور
کوه را به نام سنگ
دل شکفته مرا به نام عشق!!


✍#عمران_صلاحی🎂
🍏🍎🍃

○

می‌خواستم تلاش کنم پلی از کلمات میان خود و آن جهان بیرون بنا کنم، آن جهانی که چنان بعید و پا در گریز بود که غیرواقعی می‌نمود.

واژه‌ها را به درون این تاریکی پرتاب خواهم کرد و منتظر پژواکشان خواهم نشست، و اگر پژواکی آمد، گو که بسیار هم ضعیف، واژه‌های دیگری می‌فرستم که بگویند، راهپیمایی‌کنند، بجنگند، آگاهی از عطش زیستن را، که در همهٔ ما دهان گشوده است، خلق کنند تا در دل‌هامان آگاهی وصف‌ناپذیر انسان بودن را زنده نگاه دارند.

📕#عطش_آمریکایی
✍#ریچارد_رایت (۱۹۷۷)
🔁#فرزانه_طاهری
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#علیرضا_افتخاری
🎼سرو روان من کو



ای مردمان بگویید؛ آرام جان من کو
راحت فزاست هر کس محنت رسان من کو
سرو روان من کو؟!...

🍏🍎🍃

○

همیشه چشمانت
دو چشمه اند در خوابهایم...

و همین است که صبح...
صبح که شعرم بیدار میشود..‌
می بینم بسترم سرشار از گل عطر توست ..
و نم‌گم گیاه و سبزینه...

عشق تو افتاب است...
آنگاه که طلوع میکنی و می بینمت...

آن هنگامم که میروی نمی بینمت
سایه تنم میشوی و ابر خیالم...

✍#شیرکو_بیکس
🍏🍎🍃

درود دوستانم اولین روز اسفند ماهتان به عشق و دوستی و مهربانی ❤️ شاد باشید
🍏🍎🍃

○

دوست داشتن،
رحمت است؛ مورد محبت واقع شدن، خوشبختی است.

✍#لئو_تولستوی

🍏🍎🍃

● Best watercolor works from international watercolor artist Uday Bhan.

● بهترین آثار آبرنگی از هنرمند بین المللی آبرنگ اودای بهان

● Part 2

🍏🍎🍃