○
- بهت یک نصیحت می‌کنم؛
شایدم یک وصیّت!
- آن چیست؟»
- روزشماری مکن! حتّی اگر فکر می‌کنی در مهلکه افتاده‌ای روزشماری مکن! حالا هم لحظه‌شماری مکن! شب نمی‌تواند تمام نشود. طبیعت شب آن است که برود رو به صبح. نمی‌تواند یک‌جا بماند. مجبور است بگذرد. اما وقتی تو ذهنت را اسیر گذر لحظه‌ها کنی، خودت گذر لحظه‌ها را سنگین و سنگین‌تر می‌کنی؛ بگذار شب هم راه خودش را برود.

#کتاب طریق بسمل شدن
✍#محمود_دولت‌_آبادی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#حجت_اشرف_زاده
🎼#قلب_سفید

"بگو به شهر بی تماشا بگو "ماه من" از شبای یلدا بگو
از اتفاق لحظه لحظه ی من
از آفتاب صبح فردا بگو
بگو به شهر بی تماشا بگو "ماه من" از شبای یلدا بگو
از اتفاق لحظه لحظه ی من
از آفتاب صبح فردا بگو.....

🍏🍎🍃

○

" باید به دنبال شادی‌ها گشت؛
غم‌ها خودشان
ما را پیدا می‌کنند... "

✍ فردریک نیچه
🍏🍎🍃

تک تک لحظه هایتان به عشق‌،
شادی .. امید و لبخند ...

○
دیشب به سیل ِ اشک ره ِ خواب می‌زدم
نقشی به یاد ِ خط ِ تو بر آب می‌زدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد ِ گوشه‌ی محراب می‌زدم

هر مرغ ِ فکر کز سَر ِ شاخ ِ سخن بجست
بازش ز طره‌ی تو به مضراب می‌زدم

روی نگار در نظرم جلوه می‌نمود
وز دور بوسه بر رخ ِ مهتاب می‌زدم

چشمم به روی ساقی و گوشم به قول ِ چنگ
فالی به چشم و گوش در این باب می‌زدم

نقش ِ خیال ِ روی تو تا وقت ِ صبحدم
بر کارگاه ِ دیده‌ی بی‌خواب می‌زدم

ساقی به صوت ِ این غزلم کاسه می‌گرفت
می‌گفتم این سرود و مِی ِ ناب می‌زدم

خوش بود وقت ِ حافظ و فال ِ مراد و کام
بر نام ِ عمر و دولت ِ احباب می‌زدم

✍#حضرت_حافظ
🎤#فریدون_فرح_اندوز
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

👥#بهین&ثمین_بلوری


همراهت می آيم
تا آخر راه ...
و هيچ نمی‌پرسم هرگز
با تو اول کجاست؟
با تو آخر کجاست؟ ...

✍#عباس_معروفی
🍏🍎🍃

📕✨📕

📕#درنگ / جلد دوم
بر گرفته از حکایت های ادبیات کهن فارسی نظیر " جوامع الحکایات " و " گلستان_ ✍#سعدی"
فصل / نهم و دهم


🍏🍎🍃

○

مثل درختی
که به سوی آفتاب قد می‌کشد،
همه ی وجودم دستی شده است
و همه ی دستم خواهشی ...
خواهشِ تو


✍#احمد_شاملو
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

Album: Brand New Day 1999
#Pop #Nostalgia #HBD

خودت بودن در جهانی که دائما تلاش می کند
از تو چیز دیگری بسازد، بزرگترین هنر است.

#رالف_والدو_امرسون
🍏🍎🍃

استاد محمدرضا شفیعی کدکنی: تاکید بر زبان محلی با چه هدفی ؟!

زادروز استاد شفیعی کدکنی خجسته
سلامت و پاینده باشند 🎂

🍏🍎🍃

✍
"۹ مهر ماه زادروز استاد ادبیات ایران محمدرضا شفیعی کدکنی گرامی باد.

ایشان در نوزدهم مهرماه ۱۳۱۸ در کدکن، از توابع تربت حیدریهٔ امروزی در خراسان به دنیا آمد.

شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود (که آخوند بود) و محمدتقی ادیب نیشابوری (ادیب نیشابوری دوم) به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفت‌سالگی تمام الفیهٔ ابن مالک را از حفظ بود) و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی (معروف به «فقیه آزادگان») فراگرفت. اما پس از مرگ شیخ هاشم، تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد سید محمدهادی میلانی خواند.
او به پیشنهاد دکتر علی‌اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی، و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت.

شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ تاکنون (۱۳۹۵)، استاد دانشگاه تهران است. بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشته بود «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث، شاعر خراسانی، به شمار می‌رود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کرد.

محمدرضا شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند، و پس از ۹ ماه دوری از وطن، به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد.

ایشان از یاوران و حامیان جامعه یاوری فرهنگی نیز می‌باشند."
عنصر خیال در شعر از اهمیت بالایی برخوردار است‌ و این‌ عامل‌ سبب شده در تمام تـعاریفی‌ که‌ از شعر شده به خیال انگیز بودن آن اشاره شود. شفیعی کدکنی بر این باور است که‌ هیچ‌ تجربه یی از تجربه‌های انسانی بـی‌تأثیر از نـیروی خیال در ارزش هنری و شعری نیست. بنابراین شعر هیچ شاعری، خالی از تـصویرپردازی‌های شـاعرانه و عـنصر تخیل نیست‌ و بخشی‌ از گیرایی شعر و تأثیربخشی آن، ناشی از خیال‌ورزی شاعر و ویژگی‌های هنری خیال‌پردازی‌ شاعرانه‌ است‌. کدکنی اعتقاد دارد عنصر تخیل یـکی از اساسی‌ترین ویژگی‌هایی است که می‌تواند، شعر شاعر را برجسته سازد و تأثیر بخشی‌ آن ‌را مـضاعف کـند.
🍏🍎🍃

○

از راست به چپ: محمدرضا شفیعی کدکنی، رخسار (شاعر تاجیک)، بزرگ علوی، محمود دولت آبادی و هوشنگ گلشیری برلین سال ۱۳۶۹

🍏🍎🍃