○

دوش دیدم
که ملائک درِ میخانه زدند
گِلِ آدم
بسرشتَند و به پیمانه زدند

ساکنانِ حرمِ
سِتر و عفافِ ملکوت
با منِ راه‌نشین،
             بادهٔ مستانه زدند

آسمان بارِ
امانت نتوانست کشید
قرعهٔ کار
     به نامِ منِ دیوانه زدند_

حضرت#حافظ
_غزل_ ۱۸۴
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼



_ماهی ِ آزادِ
روزهای گسِ دلواپسی ام!
تو را...
به جاری ِ قلب ام
و قلب ام را؛
به آبی ِ دریا می سپارم_

#فرح_فریماااا_معمای_عشق

🍏🍎🍃

📕❤️📕

از مارگوت_بیگل
🔁🎤 احمد شاملو

دلتنگی‌های آدمی را، باد ترانه‌ای می‌خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می‌گیرد
و هر دانه‌ی برفی به اشکی ناریخته می‌ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق‌های نهان
و شگفتی‌های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من...
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ_284
📖 هر روز یک غزل از حافظ
---------------------
هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش
مژدهٔ رحمت برساند سروش

این خِرَدِ خام به میخانه بَر
تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند
هر قَدَر ای دل که توانی بکوش

لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست
نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار
رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش

رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب
با کَرَمِ پادشه عیب پوش

داورِ دین، شاه شجاع، آن که کرد
روحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش

ای مَلِکُ العَرش مرادش بده
و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش

🍏🍎🍃

درود و مهر عصرتان شاد و دلپذیر
تیک تاک لحظه هایتان به عشق❤️

🍏🍎🍃

○

اگر می شد «توان فراموش کردن» را از انسان گرفت،
او ديگر هيچ ستمی را تحمل نمی کرد؛
هيچ کس به اندازه ی کسی که فراموشی را نپذيرد، تنها نيست...

آنکه به زمان های متفاوتی تعلق دارد،
معاصر هيچ کس نيست!

#مانس_اشپربر
رمان نویس اطریشی_ فرانسوی
🍏🍎🍃

○

می‌خواهم چیزی پرمدعا برایت بگویم:
هیچکس مرا نمی‌فهمد.
من به دنیایی دیگر تعلق دارم.

#گوستاو_فلوبر
فرانسوی_ قرن ۱۹
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

با تو این تن شکسته
داره کم کم جون میگیره
آخرین ذرات موندن توی
رگ هام نمی میره ...

با تو من مالک دنیام
با تو در نهایتم من
با تو انگار تو بهشتم
با تو پر سعادتم من
دیگه از مرگ نمی ترسم
عاشق شهامتم من...

بی تو من هیچی نمی خوام
از این عمری که دو روزه...

🍏🍎🍃

🤍
دیگه از مرگ نمی ترسم
عاشق شهامتم من...

به فرخندگی فرارسیدن جشن آذرگان
🔥

🔥آتش یکی از پدیده‌های طبیعی ستودنی است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می سازد و با نور خود که نشانی از آذر اهورایی است جان و دل یاران اهورامزدا را روشنایی می بخشد