○

همراه خود
نسیم صبا می برد مرا
یا رب چو بوی گل
به کجا می برد مرا؟

سوی دیار
صبح رود کاروان شب
باد فنا به ملک بقا می برد مرا

با بال شوق
ذره به خورشید می رسد
پرواز دل
به سوی خدا می برد مرا

گفتم که بوی عشق
که را می برد ز خویش؟
مستانه گفت
دل که مرا می برد مرا

برگ خزان
رسیده بی طاقتم رهی
یک بوسه نسیم
ز جا می برد مرا

✍#رهی_معیری
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

گل چه می داند
که سیر نکهت او تا کجاست
عاشقان را
از سرانجام دل شیدا مپرس

پشت و روی نامه ما،
هر دو یک مضمون بود
روز ما را دیدی،
از شب های تار ما مپرس

#صائب_تبریزی
🍏🍎🍃

●

طلوع کن؛
تا که ظلمت از غفلت شب
به آغوش آفتاب پر بگیرد

طلوع کن؛
تا غفلت علف های هرز
آغوش صبح را پریشان نکند

و بال پرواز شاپرک ها
ذائقه ی آفتاب را مکدّر نکند

طلوع کن؛
تا که از ردّ ِ
قدم های آبی ِ عشق
تا چشم های سرخ افق
شکوفه ها ی سیب بشکفند

طلوع کن؛
تا عشق... مصحفِ
عریان خاطره ها نشود ...!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

ز صبح روی او
دارم صبوحی
نماز شام را هرگز نپایم

چو گل در باغ
حسنش خوش بخندم
چو صبح
از آفتابش خوش برآیم

#مولانای_جان

صبح آخرین یکشنبه تابستانی تان
به خیر و طراوت مهر و شادی🌻
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼
🎧مهدی_یراحی
🎵اسرار
------------------------

ز صبح روی او دارم صبوحی
نماز شام را هرگز نپایم

چو گل در باغ حسنش خوش بخندم
چو صبح از آفتابش خوش برآیم

#مولانای_جان
🍏🍎🍃

●

هان مشو نومید
چون واقف نیی از سرّ غیب

باشد اندر پرده
بازی‌های پنهان غم مخور


حضرت#حافظ
🍏🍎🍃

○

نازنینا:
تاک و تاکستان؛
سرخوش از
خُمخانه ی مستی است؛

جام های انتظار،
لبریز دلتنگی است!

باده باده... پرکن از
افسون چشمان ات،
ساغر جان را؛

تندرِ پاییز در راه است؛
کوچ نزدیک است!
چکاوک های عاشق؛
زود می میرند!!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

عشق؛
آخرین کلمه‌ای بود

که به شاخه‌های
درخت انار مانده بود...

#احمدرضا_احمدی
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ_216
📖 هر روز یک غزل از حافظ
----------------------
به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
که جوشِ شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

حدیثِ عشق که از حرف و صوت مُستَغنیست
به نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بود

مباحثی که در آن مجلسِ جنون می‌رفت
وَرایِ مدرسه و قال و قیلِ مسأله بود

دل از کرشمهٔ ساقی به شُکر بود ولی
ز نامساعدیِ بختش اندکی گِلِه بود

قیاس کردم و آن چشمِ جادوانهٔ مست
هزار ساحر چون سامریش در گَله بود

بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن
به خنده گفت کِی‌ات با من این معامله بود؟

ز اخترم نظری سعد در رَه است که دوش
میان ماه و رخِ یارِ من مُقابله بود

دهانِ یار که درمانِ دردِ حافظ داشت
فغان که وقتِ مُرُوَّت چه تنگ حوصله بود
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

راز خوشبختي هر کس به پراکندن اوست !
در دل مردم عالم، به خدا،
نور خواهد پاشيد،
روح خواهد بخشيد . »
تو هم، اي خوب من ! اين نکته به تکرار بگو !
اين دلاويزترين شعر جهان را، همه وقت،
نه به يک بار و به ده بار، که صد بار بگو !
« دوستم داري » ؟ را از من بسيار بپرس !
«دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

#فریدون_مشیری
🍏🍎🍃

○

خروش موج
با من می کند نجوا
که هرکس دل به دریا زد
رهایی یافت

فریدون مشیری شاعر و ترانه سرا
در سی ام شهریور ۱۳۰۵ در تهران به دنیا آمد." ۳ آبان ماه_ ۱۳۷۹" 🕊
سالهای اول و دوم تحصیلات ابتدایی را درتهران انجام داد و سپس به علت مأموریت اداری پدرش به مشهد رفت و بعد از چند سال دوباره به تهران بازگشت و سه سال اول دبیرستان را در دارالفنون گذراند و آنگاه به دبیرستان ادیب رفت.
مشیری سرودن شعر را از نوجوانی و تقریباً از پانزده سالگی شروع کرد.

اولین مجموعه شعرش با نام تشنه توفان در ۲۸ سالگی او با مقدمه محمدحسین شهریار و
علی دشتی در ۱۳۳۴ به چاپ رسید.

معروفترین اثر وی شعر «کوچه» نام دارد که در اردیبهشت ۱۳۳۹ در مجله «روشنفکر» چاپ شد.
این شعر از زیباترین و عاشقانه ترین شعرهای نو زبان فارسی است.

او در سال ۱۳۳۳ با خانم اقبال اخوان ازدواج کرد و دو فرزند به نام‌های بابک و بهار از او به یادگار مانده‌است.
ویژگی شعرهای مشیری سادگی است. او شعرهای اجتماعی‌اش را هم در اوج سادگی سروده و باعث شده مخاطب عام نیز با آنها ارتباط برقرار کند.
زاد روزش گرامی 🎂
🍏🍎🍃