○

به آفتاب سلام
که تبلور رویایِ
بی مرزِ حضور است!

به آفتاب سلام
که قبله گاهِ عبودیّتِ
آب و آیینه و شعر است!!

به آفتاب سلام
که تلالوءِ یقین
و باورِ وحدانیّت و
شکوهِ بی مثیلِ عشق است!!!


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
درودی به مهر به دوستی به عشق
به زندگی ☀️
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🎶 تصنیف "یا رّب"
باصدا و آهنگ
"سید خلیل عالی نژاد"
با همراهی "گروه بابا طاهر"
---------------------------

دوستت دارم !
وقتی با یاد تو
واژه ها شعر می شوند
آسمان، زمین، پنجره، هوا__
شعر می شود ...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

«جهان، قرآن مصوَّر است
و آيه‌ها در آن
به جای آن كه بنشينند،
ايستاده‌اند...
با چشم‌های عاشق بيا
   تا جهان را تلاوت كنیم»


✍#سلمان‌_هراتی
🍏🍎🍃

○

سیذارتا به مرد گیل کش گفت: «رودخانه زیبایی است.» گیل کش گفت: «آری رودخانه بسیار زیبایی است. از همه چیز بیشتر دوستش دارم. چه بسیار به آن گوش داده ام، به آن خیره شده ام و همواره چیزی از آن آموخته ام. از رودخانه بسیار چیزها می توان آموخت.» سیذارتا گفت: «ای نیکمرد، ترا سپاس می گزارم» و بر کناره دیگر فرود آمد و گفت: «بدبختانه نه چیزی با خود دارم که به تو بدهم نه مزدی. من بی خانمانم، پسر برهمنم، شمنم.» گیل کش گفت: «این پیدا بود، و من از تو چیزی یا مزدی چشم نداشتم. بار دیگر آن را به من خواهی داد.» سیذارتا به خوشدلی پرسید: «چنین گمان داری؟» گیل کش گفت: «بی گمان. این را نیز از رودخانه آموخته ام. همه چیز باز می گردد. تو ای شمن باز خواهی آمد. اکنون بدرود! همان دوستی تو نزد من باشد! کاش هنگام قربانی دادن به خدایان یاد من باشی!»
.............

می توان به گدایی مهر رفت، می توان مهر را خرید یا پیشکش گرفت یا در کوچه یافت اما مهر را هرگز نمی توان از کسی دزدید.

 ✍# هرمان هسه
📕 #سیذارتا
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#محمد_رضا_هدایتی
🎼#با تو آروومم
تو واسم
مثه بارونی
تو واسم مثه رویایی....‌
----------------------------
دوستم داشته باش!
تا واژه ها بذر شوند ،
جوانه بزنند
و بشکفد شعر ...
دوستم داشته باش!
تا پرنده عاشق شود ...
و عشق در رگ های ِ سبز
زندگی جاری شود
دوستم داشته باش!
تا آفتاب بتابد ، ماه طلوع کند
و خدا با بال های آبی ِ
عشق لبخند بزند ...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

تاوان سنگینی
در این پاییز پس دادم
وقتی که گل های تنم را
نیز پس دادم!

من برگ و بارم را
زمانی که چکاوک ها
بر شاخه ام بودند
حلق آویز، پس دادم!

ابرم ولی
ننگ بدهکاری به دریا را
با سکه های اشک خود
یکریز پس دادم

پیوند با قلب
سیاه شهرتان، هرگز!
این نسخه را در لحظه ی
تجویز، پس دادم

حتی حساب
قهوه ای را که ننوشیدم
در کافه هاتان
بر سر ِ هر میز پس دادم

مزد مترسک بودنم را
داده اید اما
امروز با سودش
‌ سر جالیز، پس دادم

ای زندگی ! مُردم
ولی در خاطرت باشد
من سهم خود را
بابت هر چیز، پس دادم!

✍#محمد_علی_نیکومنش
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣Celine_Dion


ته کت نازنده چشمان سرمه سائی
ته کت زیبنده بالا دلربایی
ته کت مشکین دو گیسو در قفائی
بمو واجی که سرگردان چرائی

#بابا_طاهر
🍏🍎🍃

○

📕✨📕

#حلاج_و_راز_انالحق
نویسنده: #عطاالله_تدین
گوینده: #اعظم_مسعودی
بخش/ دوم
کاری از گروه #کتاب_گوی
--------------------------

اگر عشق نبودی، هستی هم
واقعیت نداشتی ...
جاودانگی در عشق است و
ایثار و فنا ...

🍏🍎🍃

○

خانه‌ ام ابری‌ست
یکسره روی زمین ابری‌ست
با آن. از فراز گردنه
خرد و خراب و مست
باد می‌پیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
آی نی‌زن که تو را آوای نی برده‌ست دور از ره کجایی؟...

علی اسفندیاری" نیما یوشیج"
( زاده سال ۱۲۷۶ مازندران -- درگذشته ۱۴ دی ۱۳۳۸ تهران ) بنیانگذار شعرنو
او در مدرسه چندان موفق نبود و به تحصيلات آكادميك اهميتی نمی‌داد. انقلاب‏های اجتماعی سال‏های ۱۳۰۰ - ۱۳۰۱ او را به كناره‌گيری از مردم و زندگی در ميان جنگل‏ها و دامان طبيعت و هوای آزاد كشاند و در آن‏جا اشعار بيشتری سرود.
وی از ۱۳۱۱ ساكن تهران شد و تا اواخر عمر در  این شهر ماند. نيما با حركتی كه در طول زندگی خود داشت، نشان داد كه از شعر و هنر، ادراكی عميق و تازه دارد و شايستگی اين را داراست كه در عرصه سرشار و پربار ادب فارسی، بنيانگذار شيوه‌ه‏ای نوين باشد. بنابر اين ، شعری را وارد صحنه ادب فارسی کرد كه در عين نداشتن قافيه و رديف، دارای وزن و هجا بود. اين سبك شعر به شعرنو و شعر نيمايی مشهور است
زاد روزش گرامی 🎂
🍏🍎🍃

○
عزیزم
قلب من رو به تو پرواز می‌کند
مرا ببخش ! از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت ها به مکافات آن رخ می‌دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزیزم» خطاب کرده‌ام ، تعجب نکن . خیلی‌ها هستند که با قلبشان مثل آب یا آتش رفتار می‌کنند . عارضات زمان ، آن‌ها را نمی‌گذارد که از قلبشان اطاعت داشته باشند و هر اراده‌ی طبیعی را در خودشان خاموش می‌سازند.

اما من غیر از آن‌ها و همه‌ی مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبیعت به من داده ، به قلبم بخشیده‌ام . و حالا می‌خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزوای خود به طرف تو پرتاب کنم و این خیال مدت‌ها است که ذهن مرا تسخیر کرده است.
می خواهم رنگ سرخی شده ، روی گونه‌های تو جا بگیرم یا رنگ سیاهی شده ، روی زلف تو بنشینم.

من یک کوه نشین غیر اهلی ، یک نویسنده‌ی گمنام هستم که همه چیز من با دیگران مخالف و تمام اراده‌ی من با خیال دهقانی تو ، که بره و مرغ نگاهداری می کنید متناسب است.

بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور. اما هیهات که بخت من و بیگانگی من با دنیا ، امید نوازش تو را به من نمی دهد ...

دوست کوه نشین تو نیما
❑نامه‌های عاشقانه‌ی نیما به عالیه
🍏🍎🍃