●

چه مستیست
ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و
این باده از کجا آورد

تو نیز باده به چنگ آر و
راه صحرا گیر
که مرغ نغمه سرا
ساز خوش نوا آورد

دلا چو غنچه شکایت
ز کار بسته مکن
که باد صبح
نسیم گره گشا آورد

رسیدن گل و نسرین
به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کش آمد
سمن صفا آورد

صبا به خوش خبری
هدهد سلیمان است
که مژده طرب
از گلشن سبا آورد

علاج ضعف دل ما
کرشمه ساقیست
برآر سر که طبیب
آمد و دوا آورد

مرید پیر مغانم
ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی و
او به جا آورد

به تنگ چشمی آن
ترک لشکری نازم
که حمله بر من
درویش یک قبا آورد

فلک غلامی حافظ
کنون به طوع کند
که التجا به در دولت شما آورد

✍#حضرت_حافظ
🍏🍎🍃

●

با من بيا ! مگو كجا؟ 
تنها با من بيا !
با من بيا تا درد، تا زخم 
با من بيا تا نشانت دهم 
عشقم را آغاز از كجاست
با من بيا تا دوباره به نوشداروی تو 
روئينه جانی تازه بگيرم...
تا شرابی باشی 
كه عشقی را سيراب می كند...
با من بيا تا طعم آتش را
دوباره احساس كنم 
آتشی از خون و ميخك 
آتشی از عشق و شراب...


✍#پابلو_نرودا
🍏🍎🍃
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌

○

"اگر می شد صدا را دید
چه گل هایی
چه گل هایی
که از باغ صدای تو
به هر آواز می شد چید
اگر می شد صدا را دید"

۱۳۱۸ - محمدرضا شفیعی کدکنی — با تلخص (م. سرشک) — استاد ممتاز دانشگاه تهران، ادیب، نویسنده، پژوهشگر و شاعر ایرانی است.
"محمدرضا شفیعی کدکنی متولد 19 مهر سال 1318 در کدکن، از توابع تربت حیدریه امروزی در خراسان است. شفیعی کدکنی هیچ موقع به دبستان و یا دبیرستان نرفت و در شروع کودکی نزد پدرش و محمدتقی ادیب نیشابوری زبان و ادبیات عرب را آموخت. او به پیشنهاد دکتر علی اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکده ادبیات رفت و مدرک کارشناسی اش را در رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی گرفت. او مدرک دکتری را در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت. شفیعی کدکنی از سال 1348 تا به حال استاد دانشگاه تهران است."

زاد روزشان فرخنده و گرامی 🎂
سایه حضور پربار و سبزشان گسترده به عشق ❤️

🍏🍎🍃

○

مرگ،
با زندگی، گره چون خورد
عشق، در عمقِ آینه پیداست

هنرِ مُردن است آیا عشق؛
که چنین جاوادانه و زیباست!


✍#استاد_شفیعی_کدکنی
زاد روز استاد ادب، شعر، تواضع
و مهرخجسته 🌹🎂
🍏🍎🍃

○

از راست به چپ: محمدرضا شفیعی کدکنی، رخسار (شاعر تاجیک)، بزرگ علوی، محمود دولت آبادی و هوشنگ گلشیری برلین سال ۱۳۶۹


🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#مهرپویا
🎼#من_که_در_تو_مرده ام
✍#استاد_شفیعی_کدکنی
...............
هزار آینه جاریست
هزار آینه
اینک
به همسرایی قلب تو می‌تپد با شوق
زمین تهی است ز رندان؛
همین تویی تنها!
که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی.
بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان!
حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی".....

🍏🍎🍃

○

سرزمین من زیباست!

سواحل زیبای هرمزگان که
در شگفتی وزیبایی، بی همتا
هستند ...

🍏🍎🍃

○

🔺مردی که ز عصر خود فراتر باشد

#استاد_شفیعی_کدکنی

گوینده: #سعید_الیف

__باید بچشد عذاب تنهایی را
مردی که ز عصر خود فراتر باشد

🍏🍎🍃

●
مهم اراده‌ی بُردن است !
توی دنیای واقعی که همیشه نمی‌شود بُرد ،
یک وقت می‌بَری،
یک وقت می‌بازی ...


✍#هاروکی_موراکامی
🍏🍎🍃

📕✨📕

✍#کریستوفر_فرانک
📕#میرا
🔁#لیلی_گلستان
قسمت/ 11
چاپ/پنجم



🍏🍎🍃