🎼❤️🎼

دلتنگ شده ام!
به من بیاموز
ڪه ریشه ے عشقت را
از ته بزنم
به من بیاموز
ڪه اشڪ
چطور جان مے دهد...
در خانه ے چشم
به من بیاموز
ڪه قلب چگونه مے میرد
و دلتنگی
خود را مے ڪشد ...

✍#نزار_قبانی
🍏🍎🍃

○

برگ‌های کتاب به منزله‌ی بال‌هایی هستند که روح ما را به عالَم نور و روشنایی پرواز می‌دهند.


✍#فرانسوا_ولتر
🍏🍎🍃

○

بهترین معلمان آنانی نیستند که همه پاسخ ها را به شما ارائه می دهند ، بلکه کسانی هستند که عمیقاً از سوالاتی که نمی توانند به آنها پاسخ دهند هیجان زده می شوند،
کسانی که یاد می دهند چگونه در چیزهایی که می آموزید ، شک کنید و سؤال کنید .

👤پروفسور ریچارد فاینمن
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشد
زهری‌ست این که اندک و بسیار می‌کشد
عمرت دراز باد که ما را فراق تو
خوش می‌برد به زاری و خوش زار می‌کشد
مجروح را جراحت و بیمار را مرض
عشاق را مفارقت یار می‌کشد
آنجا که حسن دست به تیغ کرشمه بُرد
اول جفاکشانِ وفادار می‌کشد

✍#وحشی_بافقی
🍏🍎🍃

○

هر چیز خوب؛
پر هزینه است. گسترش شخصیت
یکی از پرهزینه‌ترین چیزهاست.

👤#کارل_گوستاو_یونگ
🍏🍎🍃

○

دنیا پر است... از انسان هایی به ظاهر زیبا که هر روز لباسی نو بر تن می کنند ولی نزدیکشان که می شوی بوی کهنگی عقایدشان آزارت می دهد ...

👤#آلبرت_انیشتن
🍏🍎🍃

○

انقلاب نبود انفجار بود. چيزي منفجر شد كه ملت ما را تكه پاره كرد. حالا يكي دنبال دستش ميگردد، يكي دنبال چشمش، يكي دنبال پاهاش، و ديگري دنبال بچه اش ...

📕 تماما مخصوص
✍🏻 #عباس_معروفی
🍏🍎🍃

○

ممکن است که لباس و زبان و رسوم و آداب و معتقدات مردم عوض شود ولی حماقت آنها عوض نخواهد شد و در تمام اعصار می‌توان به وسیله‌ی گفته‌ها و نوشته‌های دروغ مردم را فریفت. زیرا همان‌طور که مگس، عسل را دوست دارد، مردم هم دروغ و ریا و وعده‌های پوچ را که هرگز عملی نخواهد شد دوست می‌دارند.

📕#سینوهه
---------------------------------
تا به کی به انتظارِ روشنایِ
فانوسی کور تمام راه های رفته را دوباره و دوباره باید کاوید و
ناباورانه لب به دندان حسرت گزید،
تا به کی باید خود را فریفت و از
پشت هزار هزار نقاب کین آلوده ی زشت... دامنِ پرچین هایِ امید را
با خونِ دل و اشک چشم ها آبیاری
کرد ؟‌ و به انتظاری عبث؛
به طلوعِ باوری خوش، به جاده ای
کور و بن بست چشم دوخت؟!...
تا به کی و تا کجایِ این روزهای
ابری و مه آلوده یِ بی باران؟! .....

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

چه غریبانه..
تو با یاد وطن می‌نالی؛

من چه گویم که غریب است؛
دلم در وطنم...!

امیر هوشنگ ابتهاج (زادهٔ ۶ اسفند ۱۳۰۶–درگذشته ۱۹ مرداد ۱۴۰۱) متخلص به سایه شاعر و پژوهشگر هماره در یاد ..‌.

"شاعری که عشق را در چشم هایِ
خیسِ ارغوان تفسیر کرد
و سایه اش تا همیشه یِ عشق 
باقی ست" ...

سالگرد سفرش گرامی
یادش سبز 💚🕊
🍏🍎🍃