🎼❤️🎼


آنقدر بوسیده ام
چشمان ماهت را

گمانم
بوسه هایم گل دهد
در شبنمِ مستِ نگاهِ تو

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

‌○

ساقیا صبح است
می از شیشه درپیمانه کن
حشـر خـواب آلودگان
از نعـره‌ ی مستانه کن

می ‌رود فیض صبوح
ازدست،تادم می ‌زنی
پیش این دریای رحمت،
دست راپیمانه کن

✍#صائب_تبریزی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


من چه در پای تو ریزم
که پسند تو بود
جان و سر را نتوان گفت
که مقداری هست

همه را هست همین
داغ محبّت که مراست
که نه مستم من و
در دور تو هشیاری هست

حضرت#حافظ
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

از بامداد روی تـو دیدن
حیات ماسـت

امـروز روی خوب تـو
یا رب چـه دلرباسـت

امـروز در جمال تـو
خود لطف دیگرسـت

امـروز هر چـه
عاشق شیدا کند سزاست

✍حضرت_ مولانا
🍏🍎🍃

🖋📕

سلام بر قلم!
سلام بر جاری زلال کلامی
که عشق ‌می زاید و رگ هایِ
آبی یِ حیات را؛
رویشی جاودانه؛ می بخشد
سلام بر قلم هایی که؛
در طوفانِ غربت و قهرِ این زمانه یِ
ناترکیب و نا موزون
نسیمِ روح هایِ تشنه و زخمی اند
وعطرِ رازقی ها؛ در
کوچه باغ هایِ
کاهگلی یِ مستِ از باران...

سلام بر قلم هایی که جاری رودند
و نبضِ کلام شان؛ دریا
سلام بر پرِِ پروازِ قلم هایی که
که تو را؛
بر بالِ خیال؛
تا کهکشان هایِ لامکان؛
تا آنسویِ جغرافیایِ زمان...
تو را تا بهت و حیرتِ آفرینش
تو را؛ تا جای جایِ رگه هایِ پنهانِ
خاک؛ تا رویش،،، تا عشق
تا کلام... تا سبزینه یِ سبزِ
خرد و آگاهی؛
تا دردِ و اشتیاقِ فهمیدن؛
آگاه شدن، روییدن...
پیدا شدن و گاه گم شدن در
هزار تویِ فهم؛ می کشاند!!
سلام بر تو؛ که شعله یِ خاکسترِ
جانم را؛ افروختی
و به من آموختی؛ که زندگی
با تمامِ خس و خاشاک اش
با خدنگِ تیرِهایِ تیزِ مژگان اش
می تواند؛
با اکسیرِ و کیمیایِ عشق؛ بهشتِ
جاودان شود!
حتا؛ اگر از چشمانِ بی خوابِ
قلم ات؛ عاشقانه خون، ببارد!!...

#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

✍

روز قلم بر عزیزان ادیب و گرانقدر کانال مبارک ✍ آرزو دارم  اشک قلم چکه چکه های قطرات باران عشق و خرد و آگاهی باشد و دریچه ای بسوی جهانی؛
سرشار از نور و عشق و روشنایی... فارغ از هرگونه مرز غیر الهی و انسانی ... بسوی دنیایی که دست ها و قلب ها را به هم پیوند دهد و واژه واژه هایش، نقشی باشد بر جانِ بیکرانه یِ  هستی و سبزینه عشق و شکوفاییِ
خرد ، آگاهی و آزادی بر شاخسار
این کهن سرزمین گلگون و خسته...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

چقده آدم زیر این خاکا خوابیده!
بُوایِ بوای بوام و ننیه ننیه ننیه ننم همشون زیر این خاکند.
یه زندگی اینجوری، چرا باید مثل گرگ و کفتار به جون هم بیفتیم؟ چرا آخه اینا بایس پولای من را بخورن؟
مگه خیال می‌کُنن که جای دیگه هم غیر از اینجا هس که بخوابن؟

📕 #تنگسیر

✍صادق چوبک در چهاردهم تیرماه سال 1295 در بوشهر دیده به جهان گشود.چوبک رئالیستی بود که اکثر داستان‌هایش، درباره زندگی تاریک و در جهل مردم، علی‌الخصوص قشر فرودست جامعه بود و آنها را با درون‌مایه خشم این گروه در هم می‌آمیخت و بازتاب می‌داد. او در این داستان‌ها سعی داشته تا با شیوه نوین قصه‌گویی در ادبیات فارسی، باور به خرافه، رکود و جمود طبقه فرودست جامعه را به تصویر بکشاند.

او اواخر عمر خود را در برکلی کالیفرنیای آمریکا درحالی‌که نابینا شده بود گذراند و در سیزدهم تیرماه سال 1377، درست یک روز پیش از تولد 82 سالگی‌اش، در آنجا درگذشت. طی وصیت او، جسدش به همراه تمام یادداشت‌های منتشرنشده‌اش سوزانده و خاکسترشان به اقیانوس سپرده شد.
زاد روزش گرامی🌷🌷🌷

🍏🍎🍃

●

کیارستمی از معدود هنرمندان متفکر ما در سطح بین‌المللی بود. بارها شنیده بودم که پای درس فیلسوفان مختلفی حضور می‌یافت و علاوه بر تلمذ، فهم خود را محک می‌زد. درباره سینمای کیارستمی حرفهای زیادی گفته‌اند و می‌توان گفت، اما دوست دارم به نکته‌ای اشاره کنم که بیشتر در پشت پرده‌ی سینمای او قابل دید بود. او در مواجهه با بازیگرانش، برای گرفتن یک بازی مطلوب و مورد نظرش، توضیحاتی ارائه می‌کرد که بسیار سهل و ممتنع بود. میخواست توضیح دهد که چه فرقی بین حس‌های مختلف وجود دارد. مانند تفاوت حس نفرت و خشم. یا فرق بین گله و عصبانیت. فرقی که شاید همه آدمها عملا آنرا می‌شناسند اما هرکسی قادر نیست آنرا مفهوم‌پردازی کند و در قالب مفاهیم به دیگری توضیح دهد.
کیارستمی در توضیح مفاهیم اولیه و ساده به بازیگرانش بسیار مهارت داشت، چراکه عمری در جهان مفاهیم سیر کرده بود. کیارستمی مانند یک فیلسوف، مفاهیم را می‌شناخت و میتوانست آنها را به دیگری منتقل سازد. اگر توجه کنیم که جهان همان جهان مفاهیم است، آنگاه پی به اهمیت کار کسانی مانند کیارستمی خواهیم برد.
#دکتر_اکبر_جباری
یادش سبز و جاودانه 🕊
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#علیرضا_افتخاری
🎼#نیلوفرانه

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن
ز غمهای دگر غیر از غم عشقت، رها کن
تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری
شکسته قلب من، جانا بعهد خود وفا کن.....


🍏🍎🍃

○

تا وقتی بهت و تردید، از مسلک و دین و آیین در هزار چهره یِ آیینه درون و بیرون مان ره گم کرده است.
تا وقتی؛
دانش و اصالتِ فرهنگی مان
به بالندگی و بلندایِ تاریخ و ستون هایِ مخروبِ دیروز است؛
"نه به فتوایِ دانشِ و خردِ امروز"

تا وقتی بینشی صریح از باورها و ناباوری های سالیانِ کهنِ کور نباشد

تا وقتی افتابِ عشق؛ به
هویت انسانی و انسانیت انسان ها؛
در آسمانِ ابریِ دل ها؛ نتابد

تا وقتی کورکورانه ...
بر ایقان پوسیده یِ قرن ها؛
وبر تعصّبات پوک و پوچ سالیان
دور  صحه می گذاریم
و مشت بر دهانِ عشق، منطق و
خرد می کوبیم .

تا وقتی قارچ هایِ سمی بر
پرچینِ کهنه یِ باورها؛
همچنان حریصانه می رویند!

تا وقتی بهانه یِ آمدن و رفتن ما
دروازه هایِ گشوده و ناگشوده ی
بهشت و جهنم است و هبوط به
"دنیای دون، بهانه یِ زیستن" ...

آدم و حوایِ  ما...
چگونه بذر عشق بکارند و از
شاخه هایِ سبزِ زندگی
چگونه سیب سرخ بچینند؟

وقتی که هنوز ...
در گیرودارِ چیدنِ یک سیب؛
عشق و گناه، عصیانِ گاز زده یِ
دوران است.
و خون می چکد؛
از لابلای انگشتانِ فرسوده یِ
باورهایِ زمختِ ناباور ....

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃