معمای عشق

○
#قسمت_دوم
... این شاعر جوان گیلانی، که آن‌قدر در میان دخترهای رشت محبوب بود، خیلی زود در میان همه‌ی ادب‌شناسان و شعردوستان کشور، شهرتی به هم رساند. یادم می‌آید که دکتر مهدی‌حمیدی، در مقدمه‌ای که برای کتاب او نوشته بود، ضمن تشویق شاعر جوان، عبارتی هم نوشته بود که مضمونش چنین بود: شعر من نرگس شیراز است و شعر سایه نرگس گیلان. نرگس‌های شیراز خوش‌عطرند؛ نرگس‌های گیلان ممکن است شاداب‌تر باشند اما هرگز عطر نرگس‌های شیراز را ندارند!
این دعوی‌ حمیدی (روانش شاد!) نامنتظر نبود. او به هیچ شعری از گذشته یا حال به اندازه‌ی شعر خودش عشق نمی‌ورزید و شاید «نارسیسیسم» او، در مقایسه‌ی نیاگاه شعرش با نرگس، نمودار باشد.

وقتی من سرخورده از مدرسه به خانه‌ی شوهر آمدم، از انجمنی که در خانه‌ی مادرم تشکیل می‌شد بی‌خبر ماندم. من و همسرم به فکر افتادیم که در خانه‌ی خودمان انجمنی بر پا کنیم و اسمش را انجمن ادبیات نو بگذاریم.
در خیابان فخرآباد منزل داشتیم. حیاطی بود و حوضی پر از آب و باغچه‌هایی که در موسم تابستان پر از اطلسی و مینا و شب‌بو می‌شد. چندی نگذشت که شاعران جوان و دانشجویان دانشکده‌ی ادبیات، که در آن هنگام تا خانه‌ی ما فاصله‌ی زیادی نداشت، از انجمن استقبال کردند. دکتر محمدامین‌ ریاحی و دکتر باستانی پاریزی، که تا آن هنگام دانشجوی رشته‌ی دکتری بودند (اگر اشتباه نکنم)، غالباً با شعرهاشان به مجلس رونق می‌دادند. هر شب جمعه یکی از استادان، از جمله علی‌اصغر حکمت، دکتر مشایخ فریدونی، دکتر وارسته (نام کوچک او حالا یادم نیست)، دکتر عیسی سپهبدی، محمد حجازی یا هرکه دستمان به دامنش می‌رسید، برای‌مان سخنرانی می‌کرد. ذهنم یاری نمی‌کند که همه را به خاطر بیاورم. یاد همه‌شان به‌خیر!
زمستان‌ها در تالار دارالفنون جمع می‌شدیم، گاهی هم در تالار دانشجویان دانشکده‌ی ادبیات. در یکی از همین جلسات، سایه که از رشت به تهران آمده بود، خود را معرفی کرد. خوش‌سیما بود و باریک‌اندام و سیاه‌چشم و شرمرو و نجیب. از او خواستم شعری بخواند و خواند و مورد توجه واقع شد. این آغاز آشنایی‌ِ من با او بود...

کتاب #یاد_بعضی_نفرات
✍#سيمين_بهبهانی
🍏🍎🍃

👍1🙏1

103 viewsFarah, edited 09:49