با 18 سال سن فشار زندگی رسما تومه...

از یه جایی به بعد دیگه فقط زنده ای...

شاید خیلی دیر شده باشه یا خیلی طول بکشه ولی تهش به اون چیزی ک میخام میرسم...

ترجیح میدم همیشه آدم بده ی داستان باشم اما همون چیزی روی زبونم باشه که تو دلمم هست ، آدم بده ی دل و زبون یکی بودن خیلی با ارزش تر از آدم خوبه ی دورو بودنه!.

صدای رفتار ادمها انقدر واسم بلنده دیگه صدای حرفاشونو نمیشنوم.

زندگی سراسر درده.

خیلی وقته ننوشتم حس غریبی دارم...

او به یک موجود سراسر غم، ناراحتی، دلتنگی و بی‌حوصلگی تبدیل شده بود.

هم خودت زیبایی هم موهات!.
مراقب این زیبایی ها باش حکمشون تو این کشور مرگه.🖤

کاش واقعا از درد لعنتیش بمیرم...

تف حتی آهنگامم دیگه نمیتونه حال بدمو ارضا کنه...

من مث آدمای دوربرت نبودم که ذره ای واست ارزش قائل نباشن و با ترک کردنت نابودشن،من دقیقا همونی بودم که میدونستی چه بلایی داره سرش میاد ولی بدترش کردی...

وقتی میگم هیچکس یعنی دقیقا هیچکس.
روزای زیادی باید بگذره تا آدم قانع بشه فقط خودش هست و خودش تا باورش بشه از بقیه، جز یه اسم و چندتا خاطره‌ی کوچیک چیزی براش نمیمونه.
بیست سال، چهل سال، هفتاد سال زندگی فقط برای تلمبار کردن اسم رویِ اسمه.
برای جایگزین کردن خاطره جای خاطره.
اما حاصل جمع همشون صفره؛ یه روز میشینی عمرت رو ورق میزنی، سیر تا پیازت رو واسه خودت تعریف میکنی، اینجاست که میفهمی چقدر برای هیچکس نگران شدی، چقدر برای هیچکس غصه خوردی، چقدر برای هیچکس دلتنگ شدی، چقدر برای داشتن هیچکس تلاش کردی، چقدر برای هیچکس بودی.
اما حالا به اطرافت نگاه میکنی، هیچکس نیست دقیقا هیچکس...

وقتی پشت سر هم میگین چقد سردی تو چقد بی احساسی چقد بی تفاوتی ، دلم میخاد انقد سرتونو بکوبم تو دیوار تا خون از چشاتون بزنه بیرون و بعد سرتون داد بزنم شما کثافتا اون آدم خوبو به این عوضیِ بی تفاوت تبدیل کردین!.

نمی‌دونم دنبال چی میگردم،نمیدونم به کجا دارم میرم،نمیدونم قراره به چی برسم...
اما این وسط یه چیزی رو خوب می‌دونم یادگرفتم قوی باشم!.
قلبی که شکسته رو طوری ترمیم میکنم که خدا هم دیگه توان شکستنشو نداشته باشه.
اونوقته که دوباره آدمارو باور میکنم...

با تشكر از اخلاق گوهم كه باعث شد تو اين شرايط لااقل مشكلات عشقي-عاطفي نداشته باشم!.

هیچوقت قرار نیست تموم بشن . خیالت راحت باشه تا روز اخر زندگیت درد و غصه و ناراحتی و ادمای بد هستن .
فکرر نمیکنی وقتشه از پوسته ی ضربه خورنده و از پوسته ی قربانی بیرون بیای و انتظارتو از دنیا برای بهتر شدن کم کنی؟
شاید بهتر باشه به جای گرفتن گل روبروی دنیا ، اسلحه دستت بگیری .
شاید بهتر باشه به جای شونه کردن موهات برای دنیا ، یه ماسک بزاری و روبروش انقلاب کنی .
این دنیا هیچوقت قرار نیست بهت رحم کنه .

سردنیارو با پررو بودنت و جنگی بودنت ببر .
این دنیا قرار نیست بهت بخنده .
عادت کن به جنگیدن . عادت کن به سخت بودن .
دستتو از جلوی دنیا و جامعه کوتاه کن .
به جاش مشتش کن!.

بعضی وقتا آدم میمونه بین بودن یا نبودن!
به رفتن ک فک می‌کنی،اتفاقی می افته که منصرف میشی...
میخوای بمونی رفتاری میبینی که انگار باید بری.
آخرشم این بلاتکلیفی خودش کلی جهنمه!.

ولی
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم!

«از رها کردن نترس؛ هیچکس نمیتواند
چیزی که مال توست را از تو بگیرد؛ و
تمام دنیا نمی‌توانند؛ چیزی که مال تو
نیست را حفظ کنند ...»

اونی که واقعا عاشقت باشه فحششم بدی میمونه !!!