یادت رفت من همیشه
یادم میمونه؟!

انقدری دلم گرفته ک حتی حرف زدنمم نمیاد...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ما هیچ تسلطی روی دل‌هامون نداریم
قلب‌ها برای اون کسی که خودشون می‌خوان می‌تپن...

ولی ایکاش اینطور نبود.

تلخ...
این روزا هر چی مینویسم تلخه
هر جا میرم حال و هواش تلخه
هر چی می‌شنوم تلخه
هر چی میبینم...

من هیچوقت اینقدر بی رحمانه ساکت و صبور نبودم...

هر کسی توی عمق وجود خودش قبرستون کوچیکی داره که محل دفن تموم کسانیه که زمانی دوستشون داشته!.

برمیگرده..
خورشید برمیگرده!.
اون روز برمیگرده...
تو هم برمیگردی برمیگردی!.

خستم...
خسته شدم...
از خندیدنام!
از کارام!.

اعتقاد دارم اونایی که زیاد فکر نمی‌کنن جوون‌تر می‌مونن!.

نهایتاً دل به جایی میرسه...
ک دو راه بیشتر نداره.
یا باید خون بشه یا سنگ!.

چجوری کراش میزنید؟من نهایتا به مرحله‌ی “اینم بد نیست” میرسم که با یه ذره دقت میبینم نه اینم بده.

درسته پایان قشنگی نداشتیم
ولی آغاز قشنگی داشتیم!.

با 18 سال سن فشار زندگی رسما تومه...

از یه جایی به بعد دیگه فقط زنده ای...

شاید خیلی دیر شده باشه یا خیلی طول بکشه ولی تهش به اون چیزی ک میخام میرسم...

ترجیح میدم همیشه آدم بده ی داستان باشم اما همون چیزی روی زبونم باشه که تو دلمم هست ، آدم بده ی دل و زبون یکی بودن خیلی با ارزش تر از آدم خوبه ی دورو بودنه!.

صدای رفتار ادمها انقدر واسم بلنده دیگه صدای حرفاشونو نمیشنوم.

زندگی سراسر درده.

خیلی وقته ننوشتم حس غریبی دارم...

او به یک موجود سراسر غم، ناراحتی، دلتنگی و بی‌حوصلگی تبدیل شده بود.