تنهایی رو زیادی دوس دارم!.

برای بار هزارم تکرار میکنم:
از آدما متنفرم!.

ما تو تاریکی وجودمون خفه شدیم…

اوج فاجعه اونجاست ک زندگی تو خوابتو بیشتر از زندگی واقعیت دوس داشته باشی!.

گاهی اعتماد كردن حسی داره شبيه به حس پايين رفتن از پله ها توی تاريكی محض، درحالی كه نميدونی بعد از آخرين پله توی اون تاريكی چی در انتظارته!.

‏امیدوارم روزایی وجود داشته باشه که قهوه مزه‌ی خیلی خوبی بده، لیست آهنگات باعث رقصیدنت بشن، غریبه‌ها دلیل لبخند زدنت بشن و آسمون پر ستاره‌ی شب روحت رو لمس کنه. امیدوارم روزایی باشه که از زنده بودن لذت ببری!.

دیگه برام مهم نیست. به اندازه کافی زور زدم واسه عوض کردن نوع رفتار و طرز فکر عقب موندتون. دست خودتون نیست. نمیفهمین. خودتون میخواین یه عمر با اشتباهاتتون زندگی کنید. دلتون به تغییر راضی نمیشه. دیگه هرچیزی میخواین بگین. منم مقاومتی نمیکنم. درجا حقیقتو میزنم تو صورتتون. دقیقا کاری‌ که لایقشین رو انجام میدم. واسم اهمیتی نداره آبروتون در خطر میوفته یا مردم میخوان چیزی بگن. بمونین تو همون زندگی محدود شده‌ی مزخرفتون. هر غلطی که میخواین بکنین. فقط دست از سرم بردارین. من هر کاری که خودم فکر کنم درسته رو انجام میدم. حتی اگه درست نباشه. نمیخوام توی حسرت کارایی که نکردم بمونم. ترجیح میدم بخاطر تجربه کردنشون ناراحت باشم تا تجربه نکردنشون.
-اِوینار

دیوونه ها با خودشون حرف نمی‌زنن...
اونا فقط تموم روز به کسی که نیست،بلند بلند فکر میکنن!.

گاهی غم‌ها و اشک‌هامون
میشن تنها دلیل زنده موندنمون، بزرگ شدنمون…
حقیقتا بدون غم انسان معنی شادی رو نخواهد فهمید.

حرومزادگیت بهم قشنگ ثابت شده!
دیگ هیچوقت قرار نیست به حرفات گوش کنم.

من به تنهایی معتاد بودم
اگر هرروز کمی با خودم خَلوت نمی‌کردم مثل این بود که ضعیف‌تر می‌شدم، چیزی نبود که به آن افتخار کنم اما وابسته‌اَش شده بودم، تاریکیِ داخل اتاق، برایم مثل نورِ آفتاب بود.
-چارلز بوکوفسکی

پسری که هر شب با قهقهه خون بالا می آورد…

همش از خودم طلب کار بودم!.

من موندم با ی قلبِ کبود....

دارم میبینم خدا چطوری داره عذابت میده،منم تو سکوت فقط دارم نگات میکنم!.

فکر و خیال داره مغزمو بگا میده...

به عنم مامان بابام باورم ندارن.

اینقدری خسته ام
که اگه بهم بگن ی دقیقه دیگه کلا زنده ای دوست دارم این ی دقیقه زودتر تموم بشه.

‏احتیاج دارم خودمو بغل کنم و التماس کنم منو ببخشه و بهش قول بدم که دیگه نمیذارم چیزی بهم بریزدش:).

موود الانم:
یک روح نا آروم...
یک جسم خسته و یک مغز پر از فکر و خیال های بیش از حد!.

من ازت ناراحت نمیشم فقط برام بی ارزش میشی.