میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید:
یعنی تمام زندگی همین است؟
«همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها
و دوام آوردن‌های اجباری؟»

آدم همیشه یادش می‌مونه کی، کِی حواسش بهش بود.

فقط کافیه شرایطش ایجاد بشه تا بفهمی
هیچی از هیچکس بعید نیس

از نصفه و نیمه بودنِ هر چیزی
متنفرم ، روابط انسانی بیشتر.

؟:)

اکنون به نظر میرسد که صبور تر شده ام ؛
اما چراغی در وجودم خاموش شد که دوست داشتم تا ابد روشن بماند!