‏عمیقا احساس می‌کنم که دیگه هیچ حرفی با دیگران ندارم.

‏شما ببین ذات انسان چیه که اکثر حیوونا یا ازش فرار میکنن یا بهش حمله، یه چی میدونن حتما.

‏می‌گفت خوبم بعد ساعت‌ها با خودش حرف می‌زد‌.

میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید:
یعنی تمام زندگی همین است؟
«همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها
و دوام آوردن‌های اجباری؟»

آدم همیشه یادش می‌مونه کی، کِی حواسش بهش بود.

فقط کافیه شرایطش ایجاد بشه تا بفهمی
هیچی از هیچکس بعید نیس

از نصفه و نیمه بودنِ هر چیزی
متنفرم ، روابط انسانی بیشتر.