دارم رفته رفته تبدیل به آدمی می‌شوم که به فکر کردن فکر می‌کند. حالا فکر کردن برای من عادت شده. هدف شده. همه‌اش دلم می‌خواهد بنشینم و فکر کنم. مهم نیست که دست‌هام به چه کاری مشغولند.

ناراحت نشدم فقط بهم ثابت شد، اونقدری که روت حساب باز کرده بودم، نبودی

من‌امتحان‌کرده‌ام
آدم‌پیر‌میشود
وقتی‌عزیزش‌را‌صدا‌میزند
و‌جوابی‌نمیشنود...؛

یسری وقتا باید استخونات خورد شه تا برسی به اون چیزی که میخوای .

هیچکس نفهمید
منم‌ دیگه توضیح ندادم

در نهایت قلبم ؛ تمام آنچه مغزم در تمام مدت می‌دانست را قبول کرد .‌

لحظات دراماتیک توی زندگی دقیقا مثل همین لحظه است. دقیقا همونجایی که همه چیز عادی پیش میره و داری مینویسی، داری زندگی میکنی؛ دستت میخوره و نسکافه روی صفحهٔ روزگارت میریزه. اون لحظه دیگه قرار نیست پاک بشه، قرار نیست حتی «اون لحظه» فراموش بشه. این نقطهٔ اوج دراماییه که توی زندگیِ هممون رخ میده. دقیقا همینجاست که یاد میگیریم روی کاغذِ لکه دار زندگیمون نوشتن رو ادامه بدیم. درواقع نباید بذاریم اون لکه تاثیری روی نوشتنمون بذاره.
-و این اتفاقا هرچقدر کوچیک اما تاثیر گذارن و فراموش نشدنی.
حالا ده سال دیگه بخوام این کاغذ رو ببینم، یادم میاد کِی و چه ساعتی قهوه روی کاغذ دفترم ریخت. درست مثل زندگی، یه نفر میاد و هرچقدر کم، لکه ای روی زندگیت ایجاد میکنه و میره و قرار نیست هیچوقت فراموش بشه. زندگی همینه. همین.

1403خیلی سال
(میگذره درس میشه ولی نترس دیگه) ای بود