نمیدانم چگونه شد که دستانم به زنجیر این زندگی گِرِه خوردند!
بی هیچ وقفه ای برای جدا کردن دستانم از آن چنگ زدم گویی بی فاید بود.. هر تلاشی برایش هیچ بود،
ناتوانم در وصف این افکارات و خیال های پوچی که در لحظات به ظاهر زیبای خود می‌گذرانم،
اما یقین دارم روزی خواهد رسید که بتوانم تمامی اینها را چال کنم!
یقین دارم روزی خواهد رسید که بتوانم این دستان خسته و بی تاب را از این زنجیر ها آزاد کنم.
-یاس

من دلم میخواد یک بار بخوام و بشه ، همون موقعی که ذوقشو دارم بشه. همون وقتی که منتظرشم بشه نه دیگه وقتی که بیخیالش شدم..

ینی بعضی وقتا بجای جروبحث فقط به طرف مقابل نگاه میکنم و تعجب میکنم که این حجم وسیع از بی عقلی و نفهمی چجوری توی کله‌ای به این کوچیکی جا شده

مشکلم اینه که آدم‌ها رو برای خودم
الکی بزرگشون می‌کنم...