توی مسیر زندگی قراره خیلی زمین بخوریم
خیلی شکست بخوریم
خیلی خسته بشیم
خیلی نا امید بشیم
اما همه‌ی اینا بخشی از زندگیه،همشون
قابل پذیرفتن هستن و بخاطر ضعیف بودن تو نیست،تو فقط زمانی ضعیف محسوب میشی که وقتی زمین خوردی بلند نشی،
وقتی شکست خوردی دوباره امتحان نکنی و ادامه ندی،
وقتی خسته میشی استراحت نکنی و رها کنی،
و وقتی نا امید شدیه دست از نا امید بودن بر نداری
هر چیزی که پیش بیاد تو باید فقط به سمت مسیرت،هدفت یا رویاهات قدم برداری
این تنها راهیه که باعث میشه فردا قوی تر از امروز بشی و بلخره یروزی مسیر به پایان میرسه و میرسی به مقصد،وقتی رسیدی به مقصد دقیقا جاییه که باید از خودت بپرسی از مسیری که داشتم لذت بردم؟
چیزی یاد گرفتم؟
و هزاران سوال دیگه که جوابای قشنکی براشون داری

کوچیک همتون محمد🖋️

زندگی‌ام چگونه می‌گذرد ؟!
در سکوتی طولانی، اجتناب از گفتگو و میل به تنهایی .

وقتی خدا میخواهد انسانِ بزرگی بسازد،ابتدا او را؛
تنها،
افسرده،
شکسته،
و خسته میکند.

بله.

اون لحظه ای که از استرس هیچ کاری جز کندن پوست لبت و زل زدن به یه جا نمیتونی بکنی <<

«کودک بودم و فکر می‌کردم سال‌ها طول خواهد کشید تا پیر شوم، اما زمان زیادی نگذشته بود، تازه جوان شده بودم که یک شب پیر شدم.»

تو سکوت،ذهنت شروع به حرف زدن میکنه.