تنها صدایی که داخل اتاق شنیده می شد برخورد موج های متلاطم دریا به بدنه ی کشتی بود.
های یان با آشفتگی روی لبه تخت نشست و با هر دو دستش موهای نم دارش را که به خاطر اضطراب و دویدن چند لحظه پیش خیس شده بود به عقب فرستاد.
آرنج هایش را روی زانو هایش گذاشت و انگشت هایش را در هم قفل کرد، کمی آن طرف تر، هایشیا که به تازگی پس از لگد های یان بلند شده بود، به سمت در رفت تا وضعیت راهرو را بررسی کند.
های یان نمیتوانست نگاهش را کنترل کند، تتو اژدهای کمر هایشیا حالا بهتر دیده می شد، از سر شانه هایش عبور می کرد و تمام کتف سمت راستش را پر کرده بود. ادامه دم اژدها از خط و خطوط بین عضله های کمرش عبور می کرد و بعد داخل کمر شلوارش محو می شد.
اما های یان متوجه نشد چه زمانی هایشیا سنگینی نگاه اورا حس کرد و برگشت.
های یان پلک زد و در لحظه هایشیا رو به روی او ایستاده بود.
با بالاتنه ی عریان و دست هایی که در جیب شلوارش کرده به سمت او خم شد.
سیستم عصبی های یان در تمام بدنش به جنب و جوش افتاد و برخلاف میلش به علت بالارفتن ضربان قلب بی موردش صورتش دوباره قرمز شد. با این تفاوت که حالا چراغ ها روشن بود و مردمک های کوچک و لرزانش حالا کاملا در معرض دید هایشیا بودند.
کمی به عقب خم شد.
های یان حتی نمیدانست چرا بدنش در برابر این کشمش اینقدر شدید واکنش نشان میدهد، فقط میدانست پوزخند احمقانه هایشیا بسیار روی اعصابش است. چشمان مشکی اش جوری اورا برانداز می کردند انگار طعمه کوچکی است که هر لحظه میتواند اورا شکار کند.
قبل از اینکه های یان بتواند حالت خودکار مغزش را خاموش کند هایشیا در طی یک حرکت ناگهانی به سمت پایین خم شد و همین باعث شد های یان که هیچ کنترلی روی عضلاتش نداشت سرش را به یک طرف کج کند و چشمانش را ببندد.
بعدا به خاطر این واکنش ناشایست حتما سرش را در کاسه آب و یخ فرو می برد تا فراموش کند چقدر ناشیانه رفتار کرده است.
اما هایشیا فقط روی زمین خم شد و بعد درحالی که پیراهن سفیدش را در دست داشت دوباره صاف ایستاد و این بار چشمانش هم به های یان می خندیدند.
«اگه بیشتر از این نمیخوای دیدم بزنی میتونم لباسم و بپوشم؟»
های یان که حالا برافروختگی صورتش بیشتر بخاطر عصبانیت بود، بالشتی به سمتش پرت کرد و از فرصت پیش آمده استفاده کرد تا از بین او و تخت نجات پیدا کند و به سمت دیگر اتاق رفت.
«ازت متنفرم» و سپس دنبال پیراهن و کت خودش گشت.
هایشیا که بسیار از نمایشی که به راه انداخته بود راضی به نظر می رسید در کمتر از چند ثانیه دوباره ظاهر شیک و کت شلوار پوشش را به خود گرفت و آماده بود تا از اتاق خارج شود. در آن سمت اتاق های یان با غر غر هایی که در نظر هایشیا بسیار خنده دار و بامزه بودند درحال پوشیدن لباس هایش بود.
حالا هردو ماسک هایشان را دوباره روی صورت شان قرار داده بودند.
هایشیا دستش را روی دستگیره در گذاشت اما دست های یان روی دستش قرار گرفت و مانع از بازکردن در شد.
در حالت بسیار جدی به او گفت:«یه کلمه از اتفاقاتی که الان افتاد رو نباید به وان لو بگی»
هایشیا خودش را بی تفاوت نشان داد:«کدوم اتفاق؟» و بعد انگار که چیزی را کشف کرده باشد با خنده ی تمسخر آمیزی گفت:« آهان، این که برادرش تمام مدت با لپ های گل انداخته داشت بهم نگاه میکرد و نمیتونست درست نفس بکشه؟ حتما چیزی نمیگم» و بعد چشمکی زد.
برق چیزی بین لب های های یان پدیدار شد و او تیغی را که از دهانش بیرون آمده بود را با دست گرفت و در یک حرکت آن را روی گردن هایشیا گذاشت:« کافیه به این مسخره بازیات ادامه بدی تا.. »
هایشیا مچ دست اورا گرفت و به سمت جلو کشید. شاید های یان نمیخواست تعجب را در چهره اش نشان دهد اما چشمان گرد شده اش کار را تمام می کرد.
«تا چی؟ با تیغ های خوشگلت روم خط بندازی؟»
چشمانش آرام تر شد، صورتش را تا جایی که هیچ فاصله ای بین گوش های یان و لب های او وجود نداشته باشد جلو برد.
«خودت که دیدی، بدنم برای یه یادگاری جدید خیلی جا نداره.»
آن قدر نزدیک بود که با هرکلمه ای که از دهانش خارج می شد گویی لب هایش بر لاله ی گوش او بوسه های ریزی می زدند.
«پس بهتره زودتر انجامش بدی تا بقیه ی جاها پر نشده»
زبان های یان از عصبانیت قفل شده بود و تیغ در دستش میلرزید. هایشیا مچ اورا رها کرد و های یان چند قدم عقب هل داده شد.
سپس هایشیا بدون حرف در اتاق را باز کرد و های یان را در افکارش تنها گذاشت.
───────────────────
صدای همهمه ی مهمانان دوباره در اطرافشان جان گرفت، حالا به سمت عرشه کشتی درحال حرکت بودند، های یان تلاش می کرد فاصله اش را با هایشیا حفظ کند.
هنگامی که روی عرشه قرار گرفتند، در نزدیکی نوک کشتی؛ وان لو را دیدند که با گیلاسی در دست درحال صحبت با مردانی است که عادی به نظر نمی رسیدند.
او هنوز داشت تحقیق می کرد و به نظر به اندازه ی آن دو موفق بود.