گریزی از اندوه در دنیایی که مردمانش برای فرح‌ «شادی» خود را به آب و آتش می‌زنند، نیست. اندوه سایه‌ای است که همواره همراه فرح است؛ همان‌گونه که شب سایهٔ همیشگی روز است، و مرگ سایهٔ جدایی‌ناپذیر زندگی.