اشک ریختم. صورتم را به بالش فشار دادم و فریاد کشیدم. خودخوری کردم. مشت به دیوار زدم. به افکار تاریکم فضا دادم. از زمین و زمان شاکی شدم و در نهایت همه‌ی این‌ها را نوشتم و کاغذ را انداختم‌ زیر تخت. هر شب همین بساط است.